10 apr. 2012

Kappadocia? - Piemel!

2 opmerkingen:
Eén van de favoriete plekjes in Turkije is natuurlijk Kappadocië (meerdere schrijfwijzen zijn mogelijk). Dat geldt alleen voor de lente en de zomer trouwens, in de winter kan het hier -25 graden vriezen! Dan zijn de zandstenen sculpturen, huizen en daken met een dik pak sneeuw bedekt. Er wonen dan nog maar weinig mensen in die holen, je kijkt wel uit, veel te koud. Liever naar Thailand zoals onze gastheer deed.
Bovendien laat het plafond los, en raakt je bed bezaaid met gruis. Enfin, wat hebben wij er gedaan? Niet heel veel. We zijn Göreme Village doorgelopen, met een audiotour (cassettebandje rond je nek). Er was niet veel van te horen, de meeste grotten (waar zich meestal een mini-kerkje in bevond) waren afgesloten. Wat een tegenvaller. Die dag begon het ook nog eens donker, koud en regenachtig te worden.
Het leukste was wel dat we Mary en Pete (www.twoonfourwheels.com) tegen kwamen. We hadden ze al eerder zien fietsen. Die twee kanjers zijn onder weg met hun twee fietsen met Brookszadels van Guernsey naar god mag weten waar. In ieder geval willen ze nooit meer terug (zei hij). Wij hadden nog nooit mensen van dat kleine eiland (65.000 inwoners) ontmoet, en al helemaal niet op de fiets. Dat is nog meer hardcore dan wij al doen. In Kappedocië kunnen ze even een douche nemen en hun blaren met vaseline insmeren. Onder weg denken ze na over nieuwe kunstprojecten. Pete fotografeert flessen die langs de weg liggen. Gezien de kleur van de vloeistof die hierin zit, gaat het om liters pis, die door chauffeurs die niet kunnen stoppen voor een sanitair onderhoud, de ruimte in worden geslingerd.
Na een aantal biertjes, sterke verhalen en veel cynische humor viel het toch zwaar om die twee vaarwel te zeggen. Wie weet kruisen onze paden elkaar nog. Immers, fietsers en motorrijders hebben best veel gemeen. Al was het alleen al twee wielen en na een dag rijden.... Zadelpijn!

Dit zie je vanuit ons 'hol' 

Hier komt het licht vanonderen

De oudste vrucht ter wereld laat zich maar moeilijk persen.

Suffe audiotour - Lisan  kan haar lol niet op. 

Effe en tukkie doen. Het toeristenseizoen is pas net geopend...

Would you like your clothes to smell like camel forever?

Dansende Derwisch

Panorama van Göreme

Hand made

Turkse Easy Riders

Reisvoorbereidingen in volle gang

Daar hoort ook het testen van de tent bij.


Bedden genoeg

Piemel!

Deze knarse baas brak mijn wandelstok in twee en stopte die in zijn Chai-machine. 

Deze staan in de 'Love Valley' - Grappig hè?

Effe kijken. Wie zit er in dat holletje?

Pete, Lisan, Mary en Omar.
Strike a pose!


6 apr. 2012

Onze vrienden uit Düzce

Geen opmerkingen:
Via Couchsurfing kregen wij een kamer met bed aangeboden in Düzce. Waar? Precies, dat wisten wij ook niet helemaal. Het plaatsje ligt in een vallei op 250 km van Istanbul. Niet heel ver rijden. Het kostte bijna meer tijd om de 17 miljoen grote stad uit te komen dan om in Düzce te komen. Visa voor Iran opgehaald en gaan. Het contrast kon niet groter zijn. We reden een stad binnen die voor de helft nog in puin lag. Dit kwam door een aardbeving die 1.000 mensenlevens eiste. Onze toffe gastheer Ugur woonde gelukkig in een modern appartement waar het aan niks ontbrak (zelfs een beamer met scherm niet). Hij nam ons die avond mee naar een paarden range van een vriend. Er sloten zich later steeds meer nieuwsgierigen aan die wel eens wilden weten waar de twee op de motor allemaal naartoe gingen. Jammer dat niet iedereen Engels sprak, om uit te leggen dat zij geen Turken waren maar Kaukazen, een minderheidsgroep met roots in allerlei Stan-landen. De volgende dag zijn we met Ugur en Fatih (die ook een Honda Africa Twin rijdt) een berg opgereden om op de top een heerlijke lunch met pide, gekookte forel en verse ayran te eten/drinken. Later kwam Ayaan nog op zijn Honda Transalp. Hij nam ons mee naar zijn sleutelwerkplaats (geen schoenen) waar hij ons uitlegde hoe je een contactslot van een auto kunt verwijderen, openen en repareren zodanig dat de startonderbreking blijft werken. Eventueel kan hij deze ook vervangen. Dit alles in het Turks, met heel veel gebaren, handen en voeten, en een vermakelijke glimlach. Wat een komiek! En wat een vriendelijke mensen. De volgende dag reed Fatih nog een aantal kilometers met ons op. Om ons ook nog eens op een brunch te trakteren. Daar verdiende hij weldegelijk een felbegeerde BajaTwin sticker mee. Twee zelfs. Hij plakte ze meteen op zijn motor. Hoe tof is dat?

Raki, Wodka, bier, wijn en heerlijk eten

Little little in the middle; zo noemen ze dat

He foks horses.

Ze vinden het in Istanbul niet leuk als je in dit meer pist. Het voorziet namelijk in hun drinkwater. 

Ik zeg het nog één keer... Als je hier in pist...

Roemski, Liski en Fatih

Little little en weer iets in de middle

De waard moet wel flinke kuiten hebben. Wij zaten helemaal boven haha!

Klaar voor de start? Af!

Ha ha, zo'n mooie waterval hebben wij nog nooit gezien!

Nee hè, niet weer Chai. Ik krijg er een waterbuik van!

Little little in the middle. Geldt ook voor deze Transalp.
En weer stond George gebroederlijk tussen de motoren in de Garage van Fatih .


Kijk kijk, een original BajaTwin sticker op die AT!

5 apr. 2012

Is-tan-bul - kost een beetje!

2 opmerkingen:
Wonderlijke stad dat Istanbul (oftewel Constantinopel). In al die jaren heeft er zich een mengelmoes van geuren en kleuren ontwikkeld. En dat merk je. De stad barst van verschillende bouwstijlen, wijken en ondoordringbare straatjes. Even ondoordringbaar zijn de wegen, die wij toen we arriveerden, met regen en bliksem moesten trotseren. Moe van al dat rond rijden en we waren ook al tot op het bot doorweekt, kwamen we bij een hotel waar we nog vier nachten zijn gebleven. Het bleek een goede uitvalsbasis om de stad te verkennen. Bovendien waren we in de Europese wijk aanbeland, het creatieve, hipste buurtje van deze metropool (13 miljoen plus inwoners). We hebben best veel gedaan en gezien maar moesten ook nog injecties halen, banden verwisselen, geld regelen, een ander hotel zoeken, visum aanvragen en ophalen etc. Best druk. Natuurlijk hebben we de Aya Sofya (Hagia Sophia) gezien en de Blauwe Moskee. Of was die niet blauw? Vanwaar die naam oaw Rémy?? We zitten nu in Sultanamet, vlak naast de 'Little Aya Sofya'. Niet zo pompeus en roemruchtig als de grote, maar net zo oud. Morgen vroeg op voor weer een rijdag naar nieuwe bestemmingen...

Deze vissers vangen baars voor de hoogste bieder, restaurateurs én toeristen

Bootje varen over de Bosborus. Doen we de volgende keer.

Kopje Chai. Met zonder suiker en melk dit keer.

De Blauwe Moskee die indrukwekkender moest zijn dan de Aya Sofya met zijn blauwe gewelven.

Deze dus...

Doorkijkje naar de Aya Sofya.

Deze kleurijke gebouwen (restaurants en cafés) mochten er niet volgens sommige komen maar nu ze er eenmaal zijn.. Niet onaardig toch?

Hoeveel kun je er op een scooter stapelen meneertje?

Grand Bazaar. Moet je van houden. Elke gang heeft een andere 'specialiteit'. 

Duifjes kieken. Ze worden gevoed bij de moskees.

Panorama foto van de Bosporus. Klik voor optimaal beeld.

Interieur van de Aya Sofya. Oordeel zelf...

Schoenenlapper.

Ahmet, monteur in de Dakarraces, legde singelslags een nieuwe band om George's velgen.

Mobieltje met 3.2 megapixels. Past een minaret zo in.

Paulus de Bosporuskabouter

Wie zei er het eerst wat?

Dit moet de een van de oudse elektrische trams ter wereld zijn. Het doet ut nog goei.

Camera obscura. Maar dat wist Lisan niet ;-D

Royal Enfield met haar berijdster het kleine vosje... (Bulgaars voor Lisan)