8 mei 2012

Cold Turkey


Elke keer als je hier je brood, tomaten en komkommer uit je tas trekt, dient er zich wel iemand uit het niets aan om zich ermee te bemoeïen. Nog niet koud onder de wilgenboom in het gras gezeten, mochten we chai drinken van twee wildvreemden. Terwijl de ene foto's van zijn bezoek aan Moskou liet zien, wees de andere alvast naar zijn huis dichtbij, want daar moesten wij naartoe. Vriendelijk bedoeld maar dit keer wilden we écht de gloednieuwe, alles verbrandende Coleman 442 stove uitproberen. We kregen de goedaardige keutelboertjes maar niet aan het verstand dat we eerst gingen picknicken en later wellicht een bakkie kwamen doen. Heel leuk allemaal die oeverloze gastvrijheid maar je moet je prio's stellen, niet waar?
Twee honderd zeventig kilometer Noordelijk van Cappadocië bevindt zich Sivas. Niet een plek die veel toeristen trekt (behalve de historici die weten dat de huidige grondwet van Turkije daar ondertekend is) dus hadden we al besloten om cold turkey (letterlijk) te gaan camperen. Net als onze fietsende vrienden uit Guerncey vaak deden, stopten we bij en tankstation en vroegen de man of we op een stukje gras mochten overnachten. Niet dolblij van enthousiasme stemde de man toch in. Met tien keer pompen ontvlamde de Coleman en zaten we in no-time aan een zelfverzonnen prutje. Die nacht bevonden wij ons vorstelijk tussen een blaffende rotweiler die de voorraad diesel (de 95 was op) bewaakte, een bijenteelt en een stikkende plee die al in geen duizend jaren was schoongemaakt (er was wel zeep, die rook naar bananen).
Blij dat de volgende dag was aangebroken, zat onze eerste wildcampeersessie erop. De nacht was behoorlijk koud geweest op de 1.800 meter hooggelegen hoogvlakte. Onze besnorde oliemagnaat veegde de slapers uit de ogen toen we bij dagenraad vertrokken met een handgebaar in de lucht.
Op de weg naar Erzurum, was het voornamelijk koud. Wat wil je met bergpassen tegen de 2.500 meter, en nog een goed pak sneeuw langs de kant van de weg. De plek waar we aankwamen was niet echt inspirerend. Op gebouwen uit de Kars-periode na dan, waaronder het huis van de grote veranderaar Attaturk. Hij scheidde in zijn tijd politiek, staat en religie vanelkaar, iets waar men gelukkig nog steeds trots op kan zijn. Deze wintersportplaats luidde het einde van onze reis in Turkije in. Op Dogabuyazit na. Deze plaats die gekscherend Dogbiscuit genoemd wordt is alleen bekend als oversteekplaats naar Iran en de hoogste berg in de regio, Mount Ararat. We konden er dichtbij camperen wat ons wel beviel. Op het gejank van honden na dan. Ik kan mij herinneren dat ik voor de zekerheid de 38 cm lange bandenlichter in de tent heb gelegd om een verrassings aanval van zo'n rakker met een klap op de neus te beslechten. Ze zouden dan wel mijn 'circle of piss' over moeten, die ik nauwkeurig met een volgezeken petfles rond de tent had aangelegd. Het werkte en we hebben heerlijk geslapen, dankzij een extra dikke deken was Turkey niet meer zo cold meer.

Roemer maakt hier een fantastisch prutje achter het benzinestation.

Een koude nacht naast een blaffende hond bij tankstation.

Sneeuw (en twee blije eikels) langs de weg..






Bijzondere architectuur in Erzurum.

Zoals het klokje hier tikt..hebben we nooit eerder gezien.




Op de camping van Murat was het snel eten en naar bed zodat je niet meteen steenkoud je bed in ging.


Ingang van het Paleis bovenop de berg dichtbij onze '' camping ''



Paleis van Dogabuyazit.




1 opmerking:

  1. Lieverds!

    Wat fijn weer wat te lezen van jullie! Heerlijk geschreven ook. Moest er erg om lachen.
    Ook weer mooie foto's erbij!

    Als ik jullie op de foto's zie, dan mis ik jullie wel hoor!

    Liefs,
    Christi

    BeantwoordenVerwijderen