23 mei 2012

Lahore, Free at last!

Na de kidnap-actie van de Pakistaanse politie waren we blij in Lahore aan te komen. Voor het eerst konden wij zonder 'bodyguards' de straat over. Accommodatie vonden wij bij Malik, een voormalig secretaris van de minister president, journalist en documentaire maker. Hij hield er een hostel op na, waar hij zelf eigenlijk zelden kwam. Als hij er was, was het leuk discusseren (hij leek op Al Pacino trouwens) en filosoferen, ruimdenkend en niet te serieus. Hij wist alle interessante plekken van Lahore en zo maakten we een hernieuwde start in Pakistan. Lahore wordt de tuinenstad genoemd maar gek genoeg zijn we daar niet in geweest. Eén van de leukste dingen is een bezoekje aan de Wagah-border. Aan deze grens houden zowel Pakistan als India een wervelende show die terug gaat naar de Britse opdeling van de twee rijken. Met veel luid gemarcheer en geroep en gegil worden beide vlaggen gestreken en gaat de grens ceremonieel op 'slot'. Op dat moment joelen en krijsen alle aanwezige toeschouwers die op de tribunes hebben plaats genomen. Ik weet wel zeker dat dit de enige grensovergang is waar je tussen de tribunes door naar de customs moet rijden (dat deden wij een paar dagen later dus). Op de terugweg werden we nog uitgenodigd door diverse mensen die ons thuis voor het eten uitnodigden. Vriendelijk maar een beetje raar. Het schijnt dat toeristen op deze manier regelmatig het geld uit de zakken wordt geklopt. Omdat we op een verkeerde plek in de stad uit de bus stapten, ontfermde een jonge student Wazid zich over ons en bracht ons per rickshaw terug naar het hostel. Bij ons bedankje ging er iets fout, hij stond erop om onze happy meals bij de KFC voor ons te betalen.

In Lahore hebben we ook nog een soort 'dolle avond' meegemaakt. Er komen jongeren samen die dan even alle regeltjes mogen 'vergeten' en dan onder invloed van trommelmuziek, veel drank en wiet dom gaan staan dansen alsof ze bezweerd worden door Allah himself. We sloegen het met verbazing toe. Sinds kort heeft de politie een avondklok ingesteld en is de Stufi Night (door ons 'Stuffi Night genoemd...) al om 23.00 uur over en sluiten. 

Via het internet hebben wij ook Mohammed leren kennen die naast zijn baan als trader, een toegewijd lid is van de Pakistaanse Motorvereninging. Zij proberen het zooitje ongeregeld op twee wielen in dit land verkeersveiligheid bij te brengen. Hij nodigde ons een aantal keer uit om samen te komen met enkele clubleden. Omdat het totaal duister is in Lahore vanwege elektriciteitsproblemen hebben wij dat afgeslagen, "wij rijden namelijk niet in het donker". Als altenatief stemden wij in met een soort uitgeleide. Zo reden wij na vier dagen Lahore met drie motormannen sterk richting de grens met de vijand, India. Een beetje lachwekkend was het wel. Deze 'great riders' hadden geen lederen jassen met enorm emblame, geen zware motoren noch drinken zij liters bier de hele dag (helemaal geen bier). Van ons laatste geld kochten wij cola voor iedereen en bedankten hun voor de gastvrijheid. Van Pakistan hebben wij te weinig kunnen zien misschien dat onze goede herinneringen aan de mensen ons nog een keer terug brengt.


De tuk tuk noemen ze hier motoricksaw.


Welkomsbord Wagah Border

Coole beschildering.

De Wagah Border waar elke avond de vlagceremonie groots gevierd wordt.

Wij worden meer op de foto gezet dan andersom.

Enorme tribunes aan weerszijden van de grensovergang. Waar vind je dat nou?

Het strijken van de vlag.

Aan de Pakistaanse kant voeren deze soldaten hun tapdance act op (Aan Indiase zijde doen ze iets soortgelijks).

Even om te zien hoe groot de ceremonie soldaten zijn.

Wajid trakteerde ons op een KFC menuutje.

De Old City van Lahore ziet er zo uit. Smalle steegjes.

.. En om 08.00 's-ochtends was  het er nog relatief stil.

Dudes met hun balkies en hout.

Effe een chai voordat wij aan het werk gaan, jongens.

Vijf kinderen tegelijk vervoeren op een brommer. Waarom niet?

Victoriaanse gebouwen bij de Badshahi moskee.



Het fort van Lahore met de elephant steps.

Badshahi moskee net na een fris ochtendregentje.

Doorkijkje

Deze gewelven werken als een klankschaal. Je kunt met elkaar praten als je tegenover elkaar tegen de muur staat.
Net als in Central Station in New York.



Nog een doorkijkje.




Dit is één van de grootste pleinen ter wereld.

Eindeloze gang.






Na lang zoeken vonden wij eindelijk een prullenbak. De gemiddelde Pakistani dondert alles zomaar op straat.


Agent, trots op zijn 250 cc Honda motor.

Lahore Museum. Helaas was 50% van de tentoonstelling gesloten maar moesten we wel het volle pond betalen (200% meer dan de locals).

Gewoon door blijven boeren in de stad.

Stufi Night



deze sacrofaag werd gedurende de hele avond naar een dansje aanbeden.

1 opmerking:

  1. He!

    Leuk weer jullie verhalen! Zal wel wennen zijn om uiteindelijk weer in de 'normale' wereld rond te lopen zonder baard / sluier! In ieder geval raken wij met deze foto's al aan jullie nieuwe uiterlijk gewend :-).

    Veel plezier verder!

    Gr,

    P&E

    BeantwoordenVerwijderen