10 mei 2012

Perzië deel I

Onze entree in Iran leek in veel opzichten op hoe wij de grens over gingen naar Turkije. Ten eerste waren we natuurlijk aan de late kant en ten tweede regende het dat het goot. Dat was pas op het einde van de 270 kilometer die we vanaf Turkije naar Tabriz (Iran) moesten afleggen maar goed, rijden in een onbekende stad, in het donker, met maniakken voor, achter en naast én de regen is nooit een lekkere binnenkomer. Over het gedrag van de Iraanse weggebruiker gesproken; daar kunnen we nog een boekje over open doen. Om een voorbeeld te noemen... We waren nog niet koud in Iran toen een paar jonge Iraniërs ons op de weg bedachten om ons een lunch aan te bieden. Wat er gebeurde grenst aan doodslag. Ze sneden ons af! "Salam, would you like to have lunch with us? We are married..!" --"We too!, bye!" Vastberaden om ons doel te bereiken, sloegen wij ons eerste aanzoek af en reden door.

Zonder Iraanse Reaals maar met voldoende Turkse (dure) benzine (2 piek de liter) in de tank haalden we het Sina Hotel waar George ook van een rustige nacht genood, veilig opgeborgen in de ondergrondse parkeerplaats. Toen we de volgende ochtend pas zagen waar wij waren, kwam Iran niet als een schok. Integendeel. Het zag er allerminst bedroevend uit. Iedereen vraagt zich af waar je vandaan komt en menigeen test enkele woorden Engels op je uit. Dat bracht ons keer op keer aan tafel van een winkeleigenaren met een glas thee in de hand en een stuk zoetigheid in de mond. Alhoewel de officiële taal er farsi is, spreken en schrijven veel mensen hier nog Turks en Koerdisch. Verder hebben wij in Tabriz euro's omgewisseld op de zwarte markt, de gekoepelde bazaars onveilig gemaakt en last but not least een speurtocht voor het afsluiten van onze motorverzekering ondernomen. Die kregen we niet aan de grens, want het internet lag eruit. Welkom in Iran. Dan maar zonder dure verzekering en hopen dat er niets gebeurt "Insha'Allah".

Na Tabriz kwam Sanandaj - gelegen in het Koerdistan van Iran. Toen we bij schermering aankwamen krioelde het er van de mensen op straat. De slaapplaats die wij op het oog hadden lag blijkbaar midden in de winkelstraat en er was geen parkeerplaats in de buurt.Na even stil te hebben gestaan stonden we ineens middenin de mensenmenigte die ons schaapachtig aankeken en een enkeling die Engels durfde te spreken probeerde ons het hemd van het lijf af te vragen. Al gauw greep de politie in en werden we naar een hotel geëscorteerd waar een garage naast was. Toen we later die avond de straat op wilden gaan werden we weer door diezelfde agenten aangehouden en vriendelijk gevraagd terug te gaan naar het hotel. Het zou niet veilig zijn...

De Koerden van Sanandaj behoren tot de vriendelijkste mensen die we in Iran ontmoet hebben. Zo liet de aardige mevrouw van een hamburgerzaakje speciaal voor ons stickers van Iran maken (voor op de koffers). De eigenaar van het Kaffeenet (internetshop) wilde ons uitnodigen voor het avondeten, en nog voordat hij dat deed - werden wij verrast door een snelle voorzet van de leraar Engels van zijn zoontje. "Kom alsjeblieft met ons mee naar huis, ik ben getrouwd hoor." We wilden dolgraag ingaan op al die aanzoeken maar we wilden toch liever voor het slapen gaan onze series af kijken ;-).

Dagen later in Qom, de Koranbelt van Iran, hadden wij een afspraak met Fatima. We zouden bij haar blijven couchsurfen en al leek het emailcontact goed, toen wij er eenmaal waren, deed niemand open. Ook hier begon het weer te regenen, gelukkig was hulp was dichtbij. Enkele studenten ernaast bonkten voor ons zowat de poort van het huis in en zorgden dat onze bagage niet nat werd. Hoe zij dat deden? Ze pakten het netjes voor ons in! (zie foto) Gelukkig deed de moeder van F. uiteindelijk open. Zij heette ook Fatima dus voelden wij ons toch gerustgesteld. De echte Fatima verscheen pas de volgende avond, op het moment dat we echt heel teleurgesteld in haar waren. Ze sprak fantastich Engels (omdat ze een tijdje in Canada gewoond had met haar Duitse moeder) en wilde ook dolgraag de verloren tijd rechtbreien. Het werd e en verplicht nummertje, we bezochten die avond een modderachtige berg en een tempel (ja, de zoveelste) waar we voor iedereen die dit leest een wens hebben gedaan. Wij waren haar promopraatje al vanaf het begin zat te meer omdat ze dat zelfde ook bij andere gasten afspeelde. Als een dief in de nacht zijn we de volgende dag vertrokken, het verwende nest lag toen nog op één oor.

Al met al hebben we fantastische eerste ervaringen opgedaan in het land waar we helemaal geen beeld van hadden (afgezien van wat je in de media leest en ziet). Het valt allemaal reuze, reuze mee. Als je maar alles netjes volgens de regels doet natuurlijk. We zaten wel een beetje in over ons geld. Hoeveel cash neem je nu eigenlijk mee een land in waar je niet kunt pinnen? Is het genoeg? Is de wisselkoers gunstig? En belangrijker nog, hoeveel is de inflatie opgelopen sinds het verschijnen van de Loneley Planet in 2008 ? We kunnen nu zeggen dat we met het geld wat we toen omgewisseld hebben, tot halverwege Pakistan gekomen zijn... Niet slecht!

Een kopje Chai drinken bij een verkoper van lasapparatuur en generatoren (Wagenvoorde in het klein).

Window shopping - kijken nie kopen gebeurt ook in de Bazaar in Tabriz

Bizar groot zo'n bazaar. Waar is de uitgang?

Kruiden in overvloed.

Optassen van thee, en lekker met de hand een torentje plaveien.

De man rechts wilde per sé op de foto - de man links vond het wel best. Of was het andersom?

"Effe kijken hoor, hoe zat dat ook alweer met de twaalf Profeten?"

Deze man verkoopt uitgekookte koeienpoten vanuit een kruiwagen..

Busstop

Heerlijk brood gebakken op stenen

No need to say more

Happy magazines met pakkende afbeeldingen en titels zoals SMS!

Traditionele Koerdische trouwkledij


De moderne Iraanse draagt haar hoofdoek ver achterop haar hoofd en met redelijk wat make up  op haar gezicht.

In Qom werd George door een paar studenten beschermd tegen de regen. Het gebeurde zo snel dat we maar niet hebben verteld dat de tassen gewoon waterdicht zijn.
Vrouwen moeten achterin de bus en als laatse eruit. Zie hier Lisan helemaal voorbereid zijn op het bezoek aan de Moskee.Uiteindelijk moest hier nog een extra gewaad overheen om de moskee uiteindelijk te mogen bekijken.


Fatima al-Masumeh Shrine -- Panorama foto. Klik voor vergroting.




Hij kijkt wat zuur deze geloofsgeleerde maar hij was heel vriendelijk.










3 opmerkingen:

  1. Wow wat spannend toch weer. Goed om te lezen dat de meeste mensen die jullie tegenkomen aardig, hulpvaardig en ook lekker nieuwsgierig zijn. George is meteen de lieveling, een drupje water en ze rennen al met plastic. Zo hoort het. En terwijl hier de broek zo laag gedragen wordt dat je echt meer ziet dan je wilt, doet de hoofddoek ook mee in die trend. De wereld is klein!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hey Roemert en Lisan, como le vas?? Blij om te zien dat het goed gaat.. Ik ben een beetje aan het bijlezen op jullie logje.. super! Pommerolletje erbij en mijn avond is weer goed.. doe je de groetjes aan Fatima uit Qom voor me? Hier gaat alles lekker zijn gangetje, vrouw raakt al aardig gewend. Take care guys, luv you..

    BeantwoordenVerwijderen
  3. btw ik ben een paar dagen in der Schweiz en heb nu een Google-accountje aangemaakt jipieeeeee:) robinvandeplasse@gmail.com goed bezig!

    BeantwoordenVerwijderen