29 jun. 2012

Nepali Nepalese?

2 opmerkingen:
Grensovergangen zijn nooit een pretje, die van Sunauli ook zeker niet. Het was nogal onduidelijk waar we moesten zijn en doordat het vol stond met trucks en bussen werd het er niet duidelijker op. Lisan stond een half uur in de brandende zon met George te wachten terwijl Roemer bezig was met het carnet. Toen we eindelijk Nepal in reden merkten we al na een paar kilometers dat we echt in een rustiger en schoner land terecht waren gekomen. Toen we even stopten waren we ook voor het eerst weer helemaal alleen, zonder dat we binnen 10 minuten weer omringd werden door nieuwsgierige mensen. Ook voelde het meteen een beetje koeler aan en was het er ontzettend groen. Ons eerste verblijf werd het gemoedelijke plaatsje Tansen met de mooie gekleurde huisjes, prachtige tempels en vriendelijke mensen. Het stikt er van de naaiateliertjes en weverijen die trationele Nepalese kleding en stoffen maken. Lisan keek haar ogen uit.

Na Tansen zijn we richtig het toeristische Pokhara gegaan. In deze stad aan het meer genaamd ''Pewa Tal'' is van alles te doen. De meeste mensen komen hier nadat ze een lange trekking hebben gedaan of willen doen. Je kunt er paragliden, paardrijden, met een bootje varen en er zijn ontzettend veel leuke eettentjes en cafe's en zijn allerlei winkeltjes met souveniers en alles op het gebied van trekking voor een relatief lage prijs. Kortom genoeg te doen. Het kan hier best druk zijn maar aangezien het totaal geen hoogseizoen was, hadden we geen moeite om een verblijf te vinden. Het werd een prima guesthouse met binnentuin waar Roemer makkelijk even wat onderhoud aan George kon doen. helaas had de auto van de manager ook wat onderhoud nodig, want na een hevige regenbui ( monsoon ) is George tegen zijn auto gevallen. De grond was door de regen weggewassen en daardoor viel George dus om. Nu konden we dus mooi dokken voor de schade aan zijn portier. Gelukkig liggen de prijzen in Nepal een stuk lager dan bij ons dus het viel mee. Bovenop deze pech kregen we defintief te horen dat Tibet niet door zou gaan omdat ze de grens voor touristen weer eens dicht gooiden. We hadden precies uitgekiend op tijd in Nepal te zijn zodat we met gemak Nepal kon verkennen en op 5 Juli de reis door Tibet konden doen. We ontmoetten na veel emailcontact twee andere nederlandse stellen uit onze groep ( Marja en Paul, Roland en Iris ) die ook al in Pokhara zaten er er net zo van baalden. Ook kwamen we de gedupeerde groep Enfield rijders van Motor trails tegen die niet door China konden en op groen licht aan het wachten waren om via India terug naar Nederland te gaan. Kortom iederen moest nu zijn route omgooien. Over onze nieuwe route vertellen we later meer..

Aangezien we genoeg tijd hebben bedachten we dat het misschien leuk en nuttig zou zijn om wat vrijwilligerswerk te gaan doen. We schreven ons in op een website genaamd helpX en vonden een leuk project waar we van harte welkom waren. Een paar dagen later konden we al beginnen. Onderweg naar het dorp waar het vrijwilligerswerk moest plaatsvinden stopten we eerst nog in Bhandipur, een klein dorpje gelegen in de bergen, waar je niet met auto of motor kunt komen. Eindelijk eens rustig lopen zonder keihard getoeter in je oren. ( Na deze reis zijn we doof ). Het dorp heeft nog mooie authentieke huizen en de omgeving is prachtig en het is er lekker rustig. We liepen er wat rond, werden lastig gevallen door een stelletje irritante pubers en deden een mislukte poging de zijde fabriek te vinden. De volgende dag zou ons vrijwilligers werk beginnen.

Op de afgesproken tijd arriveerden we bij het Hotel in Besisahar waar we met Shamser ( hoofd van de school en tevens onze gastheer ) hadden afgesproken. Hij moest nog wat inkopen doen voor het winkeltje van zijn vrouw, maar in de tussentijd ontmoetten we een franse jongen en Chinees meisje die net twee weken ''boven'' waren geweest. De bedoeling was om met de motor naar het dorp in de bergen te rijden. Shamser zou met de roze bus gaan en ons boven treffen. Hij had ons verteld dat het een slechte weg zou zijn maar dit was slechts een understatement. De eerste meters over het pad met flinke stenen en geulen gingen nog wel, maar het werd steeds erger en op een gegeven moment gingen we bijna onderuit. we besloten wijselijk terug te gaan. Het kostte ons een half uur en een paar extra grijze haren om alleen al om te keren. Het was echt te smal, niet te doen met zón zware motor op zón verschrikkelijke weg ! Terug in het hotel belden we Shamser om te zeggen dat we de volgende ochtend de bus zouden nemen. De bus kwam pas rond 3 uur en omdat we al uitgecheckt waren moesten we uren in restaurant en lobby wachten. Toen bus arriveerde zat ie al prop vol, ja we konden bovenop tussen alle spullen die de berg op moesten gaan zitten. Nou we hadden de weg gezien en de manier waarop de bus naar boven ging dus besloten dat we nog liever gingen lopen. Met alleen onze twee onhandige (boodschappen)tassen met onze kleding zijn richting het dorp gegaan. Omdat Lisan zelf haar tas niet kon tillen liep Roemer met beide tassen naar boven. Shamser hielp ons het laatste half uur van de twee uur naar boven. Bezweet aangekomen was het echt even back to basic. We kregen een van de kleihutjes met twee bedden ( planken met een matje ). Om in toilet en douche te komen moesten we buitenom langs de geitjes en Buffels achter het huis. Shamser woont samen met zijn vrouw en hun zoontje, ouders, broer en schoonzus en hun zoontje in dit huis wat uit verschillende hutjes bestaat. Zijn vrouw heeft een winkeltje / restaurant wat aan het huis vast zit. Het was heel bijzonder om heel even met dit gezin en in hun omgeving te leven. Elke dag kwamen er mensen langs met hun buffels, dragers van takken en bossen groen voor het vee of schoolkinderen die op weg naar school waren of er net ervan terug kwamen. Elke avond aten we Dhal Bhat: rijst met linzensoep en een soort curry en pickle.

De volgende dag zijn we naar de basisschool genaamd: Diamand Hill Academy gegaan. De ochtend werd gestart met een ceremonie van zang en gebed, grotendeels in het engels. Onze werkzaamheden bestonden voornamelijk uit het nakijken van het huiswerk. S'middags kwamen de kinderen bij Shamser thuis om van ons computerles te krijgen op labtops die de school gedoneerd had gekregen. Roemer beloofde een website voor de school te maken zodat er meer vrijwilligers zullen komen om de kinderen te helpen. Na een paar dagen besloten we om weer verder te reizen. We kregen een afscheidsceremonie waarbij we onze wereldbol aan de kinderen overhandigden. We kregen bloemenkransen om en iedereen mocht ons een thikka geven ( rood poederverf op onze gezichten ). De terugweg zijn we de berg weer afgelopen wat ons de helft minder tijd kostte.

Weer op weg richting het relaxte Pokhara kregen we de schrik van ons leven. We reden op een pad langs een wegopbreking en daar stond een truck op een schuine afrit. Op het moment dat we langsreden had hij zijn motor uitstaan en rolde naar beneden. Daardat er geen druk op zijn rem stond werkte die niet zodat de chauffeur alleen nog maar kon uitwijken. Hij raakte ons aan de achterkant en daardoor vielen we om. Roemer trok Lisan op tijd van de rollende truck weg. Het scheelde niet veel of hij was over ons of de motor heen gereden ! Politie was meteen ter plekke en vroeg ons of hij de man moest bekeuren. Aangezien het met een sisser is afgelopen en we niet wilden dat de man zijn maandsalaris afgenomen werd hebben we gezegd dat dat niet hoefde. Zie je het voor je dat de politie bij ons toestemming vraagt om een bekeuring te geven ?





Een van de vele naaiateliers in Tansen


Weverij waar nog traditionele Nepalese stoffen gemaakt worden.

De huizen hier zijn niet gemaakt voor Europeanen.


69 (op z'n Frans uitspreken)

Dames wassen zich hier (niet geheel na-ked) in het openbaar.


Hij zeult met een koelkast. Beneden stonden er nog zo'n 20.

Namaste!


Guesthouses genoeg!

Knerpo?

AM to PM een knappert hè?

World Peace Pagoda. Eén van de 28 stuks die rondom Tibet gebouwd worden (in Nepal).


In het meer van Pokhara kun je vissen.


Memotourou - Ons favoriete Japanse eettentje waar je voor 10 piek een hele avond gebakken zit.

Bandiphur - Leuk Western stadje bovenop een berg.



Kiekeboe

Geitenhoedster

Mooi uitzicht. Groot zien.


Oud en jong en een hond



Bhandipur


Zo werden wij welkom geheten in huize Thapa, met een Thikka op de kop.

Spartaans bedje. Met een enkele spin of schorpioen.

Filosoferen onder de denkboom.

Opa met traditioneel hoedje. De oude gabbert was gek op tandvleestabak.

Ochtend ritueel bij Diamond Hill Academy (lagere school)


Zie die maar eens in het gereel te krijgen en te houden!


Als je geluk had, zag je de Annapurna II in de verte door de wolken steken. Ruim 7.750 meter hoog!


Sinds 1950 bezit iedere Nepalees een stukkie land, een buffel en een paar geiten.

Shamser voor de klas.

Beste vrienden


Wie is toch die wat grijze leerling in de banken?

Dansles

Het wordt sommigen allemaal wat te veel...



De Suspension spider... Tja...

Ploegvee.

Computerles

Shamser met een soort paraplu. Zo kunnen de boeren hun handen vrij houden voor het snijden van gras of het planten van rijst tijdens een heftige regenbui.

Kleinigeitje

In de wolken


Wij kregen de welkomsceremonie als afscheid op onze laatste 'schooldag'.

Oma met kleine.

2 bokken

Een typische Nepalese shop

Gezin Thapa

's Ochtend vroeg uit de veren om gras te snijden in het bos. Van de achterkant lijken deze mensen net wandelende struiken...