7 jun. 2012

India-la-la!

De korste dagrit op onze reis tot dusver, reden wij van Lahore naar Amritsar. Zestig kilometer om precies te zijn, een afstand die je binnen een uur kunt afleggen. Er zat echter nog een grens tussen, de Wagah Border. Dit is de enige grens in de wereld die aan weerszijden tribunes heeft. Elke dag wordt er met veel bombarie en lawaai de vlagceremonie gehouden en je kunt daar als toerist bij zijn (wij hebben die van de Pakistaanse kant bekeken toen we nog in Lahore waren). Deze keer gingen we écht de grens over. Het historische moment verloor z'n glans een beetje toen de officials in India onze bagage en George aan een nieuwsgierige drugscontrole onderwierpen. We mochten toekijken met een kopje Chai en koel water, dat wel.

In Amritsar konden wij in Hotel Mrs. Brandari (een fantastisch nogstalgisch hotel mét zwembad!) - alvast een beetje bij komen van de dolle rit door Pakistan. Bij de Gouden tempel midden in de stad, bekeken we wat deze bedevaartsplaats voor de 2,3% Sikhs in India betekent; badderen, gratis eten en in een lange rij staan om tot de tempel toegelaten te worden. Verderop stond een ander geloof centraal. Aan de voet van de Himalaya resideert namelijk de Dalai Lama. Zijn ballingschap in Dharamsala (eigenlijk Mc Leod Ganj) trok veel Buddhistische volgelingen en in het leuke plaatsje krioelt het nu van de monniken, Tibettanen en veel toeristen. Dharamkot, net aan de andere zijde van de berg werd onze uitvalsbasis voor tien dagen, een nog veel betere plek om uit te rusten van een lange reis. We hebben er korte hikes gedaan en ons verdiept in de Indiaase Yoga. Eindelijk weer eens fatsoenlijk bier gedronken en gegeten, van Paneer Masala met Naan tot aan onvervalste houtoven pizza.

Elke afstand in India moet je onder de loep nemen trouwens. Zo houdt een gewoon ritje van Amsterdam naar Maastricht (zondagmiddag) nog geen twee uur rijden in. Maar in India ben je daarvoor een volle dag aan het pezen. Je praat dan niet over afstanden maar tijden. Helemaal als je door de bergen moet, of langs een drukke handelsroute met veel vrachtwagens. Dan doe je makkelijk een anderhalf uur over 50 kilometer. Door de warmte wil je ook nog eens vaak stoppen. Even het natte zitvlag luchten en de nodige vloeistoffen in nemen. Wat rijden in India moeilijk en voor Westerlingen zeer frustrerend maakt, is dat niemand zich aan de regels houdt. Die zijn er namelijk niet. Het is niet op te noemen wat men hier allemaal flikt. De beste remedie? "Do as the Romans do." Lap alles aan je laars en vergezel elke manoeuvre met een spetterende toetersalvo. "Hee! Hier kom ik aan! Hee! Heeeeeeee!" Met luchttemperaturen niet zelden tot 44 graden, kun je je natuurlijk wel voorstellen dat het die arme drommels allemaal een beetje te veel wordt...

Down-hill, zo'n 320 km Zuidelijk, bereikten wij Chandigarh, de meest georganiseerde stad van India want het stratenplan is in de jaren-60 bedacht door de Fransman Dubusier. Je moet ervan houden. Onze Couchsurf-afspraak deed dat in ieder geval wel, hij woonde ergens in één van de vierkante wijken waaruit de stad is opgebouwd. Bij een aardige villa verwelkomde een gepensioneerde man van 62 ons met een glimlach. Wel wat ongemakkelijk want wij waren ten slotte zijn allereerste 'vreemde' gasten. Het leuke van dit soort ontmoetingen is, dat je een ander uit een andere cultuur met andere gewoonte beter leert kennen. We ontmoette in meneer Devinder niet zo zeer een Indiër als wel een collega-reiziger, iemand die vanaf jonge leeftijd in Canada en Europa is gaan wonen en heel wat van de wereld heeft gezien, inclusief de Albert Cuyp in Amsterdam. Wij zullen de theetjes met pakora in de tuin, de kookkunsten van zijn Nepalese bediende en de keukentafelgesprekken met bier en wijn zullen we nooit vergetten. Mocht je in Chandigarh zijn en je ziet een zwarte Amerikaanse Jeep rond rijden met een sticker van Bajatwin erop, dan moet dat hem zijn.

Was het eerste biertje na een maand drooglegging er eentje te veel, of was het vermoeidheid die Mol even een paar dagen tot bedaren bracht?

Wie zijn die gekke mensen en wat doen ze in onze motor riksja ?

The Golden Temple

Deze Sikh heeft zojuist een duik genomen in het helige water..tussen de vissen.

Flinke karpers in het heilige water van the Golden Temple.


Een gezellige boel in de schaduw bij de tempel.






Geen idee waar deze monikken over discusseren maar het zal vast boeiend zijn !

Hihih

Lisan geeft hier alle gebedswielen rondom  Dalai Lama's tempel een draaitje.Je weet nooit waar het goed voor is !

Genoeg te lezen over de Dalai Lama.

Een van de gezellige straatjes in Mc leod Ganj.

Roemer was weer eens toe aan een knip en scheerbeurt ! Dit alles inclusief een ruige hoofdmassage van deze retoutineerde jongen  kostte maar een eurootje !

Overal kom je wel een monnik tegen..altijd druk in gesprek.

Vrouw gekleed in traditionele Rajasthan kledij.


Vrouw laat ezel het werk doen (graan lostrappen)

Uitzicht op Dharamkot.

Lisan probeert te mediteren..alleen de lotus houding  is nog niet helemaal wat het zijn  moet ; )

Deze man gaf ons Yoga les op het dak.Hij is het levende bewijs dat je door het beofenen van Yoga jong blijft. De lenige man is namelijk 35 maar kan makelijk voor 24 door !

Het was een lange tocht maar uiteindelijk kregen we dan de waterval te zien.

Silly walk.

Stoere meisjes.

Tempel in Mc Leod Ganj


Hier wordt sneeuw luipaard als medicijn verkocht.

Bekend meditatiecentrum Tushita, bovenop berg

Mogen deze mantra's de wereld rond gaan!

Lisan in actie, op weg naar de top van de Triund (2750 meter op de GPS, volgens de Indiërs 100 meter hoger)

De reizigers zijn elkaar nog niet beu...

Look at that skilled mountaineer!

Witte geit?

Het oudste en mooiste beroep ter wereld (voor mannen dan hè?)

Triund in zicht


Alles komt hier met deze ezels naarboven. Van water tot hele gasflessen


No need to say more

Tibettaanse wildplakkers

Jolige monniken strompelen de stijle helling af

Vrij vertaald; voedt de apen niet met een lach. (Maar gooi er een steen naar)

Beeeeeldig!



Een beeldje in de Rockgarden in Chandigarh

Devinder en zijn allereerste Couchsurfers

De helpende hand kwam van alle kanten maar het liefste zat ik zelf natuurlijk aan mijn motor!

Groot feest tijdens het olievervangen bij de Honda dealer 



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen