20 jul. 2012

Ingekist

Met Kathmandu in het vooruitzicht begonnen we aan de laatste etappe in dit mooie groene land. Tweehonderd kilometer door het midden van Nepal. Dit is één van de drukste verkeersaders (lees: dodelijkste) simpelweg omdat het de hoofdstad verbindt met de tweede stad, Pokhara. Bestuurders doen er een hele dag over (net als wij). Maar veel mensen doen hun uiterste best om de kilometers in een zo korte mogelijke tijd te slechten. Hierbij worden methodes als in de buiten-bocht passeren, snijden en drukken (met luid getoeter) zeker niet geschuwd. Als je hier niet uitkijkt, wordt je van de weg gereden. De laatste 20 kilometers krijg je haarspeldbochten voor de kiezen en asfalt dat met grote klodders van de berg af lijkt te druipen. Het gehobbel in de bergen leidt tot in de vallei - waar Kathmandu in ligt. Op 1350 meter hoogte is de hoofdstad een stuk aangenamer qua temperatuur dan Pokhara.

Het moest vreselijk zijn om in deze stad te rijden maar wij waren wel wat gewend na India. Onze Garmin Tomtom-de ons gemakkelijk en snel naar het vriendelijke Souvenir Guesthouse aan de rand van het drukke Thamel. Klein maar fijn, met genoeg plaats om de motor onder een afdakje te prakken. Met nog een kleine anderhalve week voor de boeg werd dit onze uitvalsbasis. De volgende dag werden wij met open armen ontvangen door Suraj en zijn vrouw Sara van Eagle Export, het bedrijfje dat de transport van George en onszelf in orde zou maken. Zij waren al via Facebook getipt van onze komst door motorspecialist Ahmet uit Istanbul, die de motor destijds van nieuwe banden had voorzien. Zo is de wereld weer klein, en eensgezind. Help de Dutchies de wereld door!

Inmiddels leerden wij de mensen van Eagle beter kennen (borrelen na werktijd - dat is ons niet vreemd hè?) - en kwam het zo ver dat zij ons uitnodigden bij hun thuis te logeren. Met een paar simpele aanwijzingen van Suraj ("Je komt over een brug en daar staat Sara jullie al op te wachten") - en een kaart waar de schaal op satellietniveau was aangebracht, reden we natuurlijk volslagen de verkeerde kant op. In plaats hiervan waren wij voorbij het zwaar bewaakte huis van de overgebleven koninklijke familie gereden (lees: in 2009 letterlijk in de pan gehakt door de communisten) en waren we bij een commune van de orde van Osho aanbeland (Indiase meditatiegoeroe). Je kon er ook gewoon eten dus namen wij een kop koffie en een bord Chowmien met groente (goede combi). Bellen met Suraj maakte het rijden op het eerste gehoor er een stuk duidelijker op. We zeiden de volgelingen van Osho gedag en uiteindelijk drong het tot ons door dat als we de zwaarbevuilde 'rivier' volgden, we uiteindelijk bij de armzwaaiende Sara in het visier zouden hebben.

Het huis van Suraj, Sara en hun kleine werd gedeeld met een groot aantal mensen. Met zijn broer Sudan, zijn vrouw en drie kinderen, hun moeder en de zus daarvan en nog iemand. En de Hongaarse wereldreiziger August. Hij reed in zijn eentje net als wij op een Africa Twin maar dan met nog véél meer bepakking. Onder meer een set extra banden, zware camera en lenzen, computer met vier harde schijven en allerlei te zware campeerspullen. Wij moesten er niet aan denken... Ook had dit alles een schuiver over een olievlek gelukkig voor hem goed overleefd.

In de Kathmanduvallei bezochten we het oude stadje Bhaktapur, het bergstation Nagarkot, de grootste stuppa van het land Boudhanath, de Apentempel en de belangrijkste Hindutempel Pashupatinath. Die laatste was heel bijzonder vanwege de crematies die er dagelijks uitgeoefend worden. We bekeken twee lijkverbrandingen op veilige afstand, gehinderd door de rook van riet en hout. Het begon ook nog te regenen en dat hinderde de ceremonies weer niet. Uiteindelijk belandt het restproduct in de heilige Vishnumati rivier, die door gebrek aan water een spoor van plastic zakken, emmers, huisvuil en ander troep trekt door het land.

Wij hadden eieren voor ons geld gekozen en de aanbetaling voor de opgeschorte Tibetreis uit laten keren in een flinke stapel Nepalese flappen. Die roepies gingen we nu overhandigen aan onze vrienden van Eagle Export, een stuk goedkoper dus dan de Chinareis zou zijn geweest. Op onze tweenalaatste dag in Nepal reden we achter Sudan aan naar de luchthaven. Daar stonden zijn timmmermannen al klaar om de motor op een soort pallet te plaatsen waarna de zijkanten en het deksel er omheen getimmerd werden. Eerst nog even snel het voorwiel eruit en het stuur los zodat het allemaal precies pastte. Tik tik tik, 330 Kg schoon aan de haak, inclusief een deel van onze bagage. 

Het is een vreemd gevoel als je je maatje achter moet laten in een donkere loods en zonder de trouwe tweewieler verder moet. En tegelijk ook wel lekker dat je je door de stad kunt laten rijden zonder die vreselijke motorkleding! Zometeen stappen we in het vliegtuig en zijn we zonder enige moeite in 3,5 uur - 3.000 kilometer verder in een compleet ander land. Hoe is dat? Thailand sawadee kap!

Taxi taxi! No-thanks!

Een gemiddelde chaos. Toeters er zelf bij denken..




Luie handlezer


Vis te koop! Lekkere vette visssss!

Een knappe kop die weet hoe deze kluwen inelkaar steekt.


Pashupatinath

Lijkverbrandingen in vol bedrijf

Panoramaview

Brutale aap

August en Roemer trots op hun Africa Twins. 



 De oude stad Bhaktapur waar je 10 $ entree moest betalen om binnen te komen.Best duur vonden wij, dus we hebben het alleen van een afstand bekeken.

Boudhanath



Kaarsen maken



klik op foto voor uitvergroting



George ondergaat de kisting gelaten..



Tijd voor een dutje

Sara en Lisan bij Eagle Export.

Suraj, Roemer, Sara en Lisan.


Als je bijna boven bent mag je betalen om de tempel te bekijken.Daar hadden we dus geen zin in.( De Nepalese regering is gek touristen, vooral omdat je ze zo lekker af kunt zetten) .

Monsoon in Kathmandu

Eagle Export handelt ook in deze mutsen. We mochten er allebei eentje uitkiezen ; ).

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen