29 jul. 2012

Thailand, Land of life

Wat moet je doen als de douane door een computerstoring tóch gesloten is in het weekend? De maandag erop terug komen! Glenn, Lisan en Roemer togen die dag vroeg in de ochtend dus voor de tweede maal naar de luchthaven Suvarnabhumi. Het vinden van de Cargo-afdeling, het passeren van de security en het halen van de juiste documenten en stempels handelden wij dit keer geroutineerd af. Met gelukkig als resultaat dat wij twee complete kisten in de loods gepresenteerd kregen, de BMW GS 1200 van Glenn en Vanessa uit Australië en onze trouwe George. In tegenstelling tot de verhalen die we op het internet gelezen hadden, werden wij de helpende hand toegestoken door enthousiaste loodsmedewerkers en was er van 'broekzakkosten' geen sprake. Eenmaal buiten de Free Trade Zone snelden de motoren als jonge honden hun nieuw herwonnen vrijheid tegemoet. Twee dagen opgesloten in het donker zijn er twee teveel leken ze uit te schreeuwen. Brrrroem!

Bangkok is voor velen een crîme, een noodzakelijk kwaad - voor ons niet. Wij 'houden' van deze stad, de drukte, de tempels, markten, boten, verschillende wijken en de geuren. Toch is er iets veranderd in deze hussle en bussle. Waar is de smog gebleven, de dikke roet die je in het gezicht geblazen krijgt als je langs de kant van de weg loopt? Niets van dit al. Bangkok is er in de afgelopen drie jaar beduidend schoner op geworden. Het asfalt is strak, straten worden schoon gehouden en je kunt weer 'normaal' je neus op halen (tenzij je langs een file loopt natuurlijk, waar is dat niet?). Als dan de spits is verdwenen zo na 10.00 uur, rijdt alles door en kun je - zoals wij - naar je plaats van bestemming komen. Zo reden we eerst naar de Thaise fabriek van schokdemper specialist YSS (bedankt Hyperpro Nederland dat jullie zo slecht wereldreizigers servicen) om daar een nieuwe unit te bestellen, en naar Red Baron 'for big bikes' om de kogellagers in de stuurkolom professioneel te laten vervangen. Allemaal onderhoud, geen echt grote problemen gelukkig tot dusver.

In Bangkok verbleven wij dankzij de werkgever van Lisan - Expresso Fashion - in de luxe van het Bhiman Inn hotel (met zwembad). Dichtbij alle actie van 'backpacker walhalla' Khao San Road. Nadat de tegoedbon was opgebruikt, verkasten wij naar het 'condominium' van Hans van Marle (een vriend van Roemer) die zijn appartement/kamer aan de overkant van de Chao Phraya rivier ter beschikking stelde. Hans reist al wat jaartjes naar Thailand waar hij met zijn motorreisorganistatie Touratrek off-road trips organiseerd. Om het deprimerende winterse weer te slim af te zijn, verblijft hij vaak enkele maanden eerder in Thailand. Geef hem eens ongelijk. Voor minder dan 100,- euro per maand huur je een jouw plekje onder de zon, in de City of Life. Deze condo's - zoals ze appartement noemen, springen als paddestoelen uit de grond en vaak wordt voor de verhuur in het Engels voor geadverteerd. Het lijkt wel alsof iedere 'Farang' hier (Thais voor buitenlander - niet kwaad bedoeld) wil blijven plakken. Vooral nu door de crisis gepensioneerden steeds verder de broekriem aan moeten snoeren, is een leven in het land met de ongelofelijke glimlach (amazing smile) niet slecht toch? Al je je weet te bedwingen met de gewiekste Thaise Schatjes (lees het gelijknamige boek maar eens) - zal het geld niet uit je zakken stromen...

De volgende dag reisden wij af naar Kanchanaburi met de beroemde brug over de rivier Kwai. Een herinnering aan de Tweede Wereldoorlog toen Engelse en Australische krijgsgevangen in barre omstandigheden aan het werk werden gezet. De boze Jappen wilden perse de stoomtrein naar Birma laten rijden al was het maar omdat de Geallieerden de orginele brug juist hadden vernietigd met bommen en granaten. Bussen toeristen die zich de scheeuw om aandacht aantrekken, blijven naar de brug afreizen. Kanchanaburi heeft dus veel guesthouses, restaurants en bars maar eigenlijk gebeurt er niet zo veel. In het Noorden van Thailand ontdekten we trouwens nóg een geklonken brug uit de oorlog, waar de commercie inmiddels ook haar warme armen omheen gesloten heeft. Alles om de gunst van de toerist denkt de Thai.

Via B-wegen bereikten we provinciestad Uthai Thani, een leuk stadje midden in een agrarische (rijst) en niet-toeristische omgeving. Hier werden wij trouwens omver gereden door een onbezonnen scooterrijder die ons de weg afsneed toen wij staatje-keerden. Weer vingen de aluminium koffers de klap op en was er niks aan de hand. Wel geschokken van zoveel domheid van de jeugd van tegenwoordig, besloten we even te rusten en ons te bezinnen. Bij de plaatselijke 7/11 wilden we een vierkant dichtgevouwen pannenkoek met banaan te nuttigen. Wij stonden het kraampje van de moslima wat glazig aan te kijken, toen voor ons opeens werd besloten dat wij een hapje mochten proberen van iemand anders pannenkoek, het zou lekker zijn. Nok heette de vrouw die de genereuze gueste maakte en ze vertelde meteen honderduit. Ze werkte voor de overheid en ze zou een zus in Rotterdam hebben. Wij kennen die verhalen van 'ik ken iemand daar-en-daar in Nederland' maar in dit geval bleek de verteller wel heel oprecht te zijn. Nok besloot haar tweede zoete roti ook aan ons te schenken en bovendien nodigde ze ons uit om met haar te eten en te blijven slapen. Zo belandde George in haar woonkamer en hebben wij veel lol met haar gehad bij het eten in het pas geopende restaurant 'To Sit'.

Nok bleek een goede baan te hebben bij een instelling die kennis overdraagt aan landbouwers. Ze rijdt hiervoor in een gigantische Toyota Hilux het land door, om trainingen te geven en doet dat - zo merkten wij, in hoog tempo. Ze was vastberaden de volgende dag vrij te nemen en ons in die machtige 4x4 rond te rijden, naar bijzondere tempels en langs een zijdeweverij. Toen haar man Pin terug kwam van zijn werk als Nationaal Park-opzichter en bezochten we nog een tempel boven op een berg met uitzicht over de hele omgeving. Nok noemde Lisan steeds een 'model' en Roemer was 'Lenny' omdat hij veel op haar Palestijnse Facebook-vriend leek. Ze lachte er smakelijk om. Later hebben we met hem gechat maar echt makkelijk ging dat niet. Zijn Engels kwam uit de Google-vertaler. Ook schoot de overeenkomst met Roemer te kort, dat zal wel Aziatische humor zijn. Echt grappig was het volgende verhaal. Nok biechtte op dat zij de echte Lenny eens had gevraagd, of hij zijn hond wilde laten zien voor de camera. De man stemde toe, ging staan en trok zijn broek naarbeneden. "Wow! Wat doe je nu?" schreeuwde Nok. Lenny: "Je zei toch dat ik mijn 'dick' moest laten zien?"

Aapjes kijken

Gedroogd,gerold en geroosterde inktvis. Heerlijke snack voor bij de borrel !

Drukte op de expressboat.



Chicken curry



Dammen met kroonkurken.

Bangkok: City of Life.


Bangkok art and culture centre.

Prachtig schilderij uit de tentoonstelling met als thema Koning  Bhumibol.

Lamp

Bovenaanzicht Bangkok art and culture centre.

Boot op laag water.

Deze man poseerde trots de met zijn eigen hand gepriemde tattoos.


Gezellig weerzien met vrienden van tien jaar geleden. Chat en Cath bij de Riverside Shoppingcenter.

Lovely Eve met een van haar kraampjes. ( s'middags verkoopt ze worst aan een stokje en sávonds kleding )


Klaar voor de gonggggg..

Uitzicht vanaf de Golden Mount Temple.



Cocosijs in cocosnoot..mmmm

Van alles te koop in de weekendmarket .

Deze freak ligt rustig tussen zijn koopwaar..als je iets wilt kopen moet je hem alleen even wakker maken. Als je durft..

Uitzicht hut in kanchanaburi.

Leven in een garage..help mij man is klusser ?

De beroemde brug over de Kwai river.


George in ''huiskamer'' van Nok.

Gezelligheid met Nok.

Bij een actie van een agrarische bank 'mochten' we winners trekken uit de aanwezige boeren gemeenschap. 

Japanse rijstplantmachines.

Rijstkiem.

Ondeugende aap.

Kijken naar het patroon van de traditionele zijdeweeftechniek.

Deze vrouw heeft de traditionel weeftechniek van haar voorouders geleerd. Helaas zijn de jongeren niet heel gewillig meer om  deze techniek onder de knie te krijgen.



Spiegeltempel ? Meer kitsch dan dit kan bijna niet.

Heilige Catfish voeren.

De heilige vissen worden dagelijks gevoerd, maar niet opgegeten...

Overblijfselen van de 800 jaar oude stad Sukhotai 



L O V E




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen