1 nov. 2012

Het loopt weer gesmeerd

Terug in Thailand. Eindelijk weer de geur van wierook met een vleugje smog, gekoelde sojadrankjes uit de Seven-Eleven en natuurlijk het gekruide en hete eten. Spicy is verslavend. Minder verslavend zijn de grensovergangen. Da's altijd weer stressen. Je weet immers nooit hoe de dienstdoende beambte gemutst is, of hij nog om een bakshies verlegen is of heel vriendelijk zijn Engels wat wil testen. Aan de Cambodjaanse zijde van de Chantaburi - Phsa Prum -grens worden we haast met een traan uitgezwaaid. Het valt de ambtenaren zwaar twee toegewijde toeristen (ze kwamen helemaal uit Holland met de motor) te moeten missen. Aan Thaise zijde heetten ze ons weer welkom maar we merkten dat zij net zo lief hun middagdutje hadden voortgezet. Wat vervelend nou. Het contrast met Cambodja is net zoals de ambiance; zij binnen in de airco, wij voor het loket in de brandende zon. Hoe werkte dat ook alweer, het tijdelijk importeren van een buitenlandse motor? Dan begint een soort kastje-naar-de-muur-spel. Voor hun plezier zijn de gebouwtjes uitgerust met wel 7 loketten. We hebben ze allemaal gezien. Eerst voor een stempeltje hier, daar moesten we weer een formulier copieëren, pasfoto's inleveren daar, een krabbel hier en voor het importeren van de motor moesten we in loket nummer acht zijn, zo'n kilometer verderop. De toegang tot het koningsdom was pas verzekerd, tot we weer bij loket 6 (een kilometer in z'n achteruit) een definitieve stempel bemachtigd hadden. Hoe complex wil je het maken? Alhoewel wij steekpenningen verachten, het zou het hele proces wel hebben 'gesmeerd'.

In Chonburi maken we kennis met de zogenaamde 24uur-hotels. Dit zouden wij 'motels' noemen in beschaafde bewoording of platgezegd 'neuktels'. Je kunt namelijk per uur afrekenen. De receptie kijkt dan wel wat vreemd op want die twee 'Felang' houden het immers een hele nacht vol. Deze lokatie heeft gelukkig nog nét ramen maar in de meeste gevallen is die vervangen voor een wandbrede spiegel. De volgende dag rijden we dwars door rubber- en palmolieplantages, heuvel op heuvel af. We ontdekken hoe dragonfruit groeit. Het blijkt een vrucht van een enorme cactus, fel rood met gekke schubben. Rood of grijs vruchtvlees van binnen. Het moet het makkelijkst eetbare fruit op de banaan na zijn. We worden achterna gezeten door een gitzwarte wolk. Even later dondert hij zijn koele douche over ons uit. De wolk blijft ons op de hielen zitten. Op een gegeven moment wisten we het niet meer; waar kunnen wij slapen? Geen hotels te bekennen tot we aan de kust zijn. Boven Pattaya (het Sodom en Gemorra dat we graag wilden vermijden) arriveerden we in Siracha, een rustige plek met dito hotels. De volgende dag was onze door-en-door natte motorkleding natuurlijk nog lang niet droog. We stapten gewoon op de motor. Voordat we in Bangkok aankwamen zagen we er weer patent uit. In deze drukke stad manoeuvreerden we ons richting het appartement van Hans van Marle. Het viel ons inmiddels op dat er iets met het achterwiel aan de hand moest zijn. Lekke band misschien? Een vlugge inspectie bij een benzinestation wees uit dat dat niet het geval was. Door een fout in de GPS-kaart, reden wij ons even later wéér vast in een rustig buurtje waar wij weken daarvoor ook al 'vast gezeten' hadden. Dit keer sloeg het noodlot toe, het achterwiel bleek nu als een hoepel rond de achteras te zwenken. En het maakte nog een knarsend geluid ook! Dat kan niet goed zijn. We parkeerden de motor op een bedrijventerrein, strategisch in de schaduw. De nieuwe inspectie onthulde dat de rechter kogellagers volledig tot gort gedraaid waren. En mocht je denken dat een het wiel de grootste uitvinding van de eeuw is, wiellagers komen daar direct achteraan. Je kunt niet zonder. Om die reden zaten we even later in zak en as. Roemer had wel reservelagers bij zich, maar die ene maat natuurlijk niet.


George zonder achterwiel en op de jiffy
De gastvrijheid van Thaise werknemers op het terrein werd op een wonderlijke manier op de proef gesteld. Een groepje blue collar workers had ons gelaten en licht giechelend aan zitten staren maar staken geen poot naar ons uit. Het was de sales manager die als eerste zijn Engels kwam testen. Hij wist niks van motoren af maar zijn vrouw (de Thaise Rossi volgens hem) des te meer. Zij hadden bovendien onlangs staan kwijlen in de motorshowroom van Red Baron. George was dan wel geen Ducati, hij wilde ons wel helpen. En zo reden wij samen in zijn auto door het drukke verkeer naar de big bike garage. Daar bleek de lager niet op voorraad. Het zou een dag duren. Weer terug in het buurtje, konden wij Lisan verlossen van afgunstige blikken van de werknemers. Ze vertelde dat de general manager pols hoogte was komen nemen en hier niet van gediend was. De man stond erop dat de motor verplaatst zou worden, hij stond erop dat Lisan dat zou doen. Zie je het voor je? Een motor zonder achterwiel verplaatsen, door zo'n klein meisje? Gelukkig suste onze nieuwe vriend de discussie. De motor zou met een heftruck opgelicht kunnen worden en op een andere plaats geparkeerd worden. In de tussentijd vond onze salesman een hotel voor ons. Hij reed ons daar naartoe en haalde ons de volgende dag op om wederom naar de garage te gaan. Dit keer werd de goede lager erin geslagen en na een paar uur zat het achterwiel weer keurig vast op zijn plaats. Time to move on. We bedankten onze helper die toch heel wat verzuimuurtjes had goed te maken met zijn werkgever en reden de laatste kilometers (in de stromende regen) door Bangkok. Het is opnieuw bewezen; buiten de toeristische plekken kán Thailand heel hartelijk en gastvrij zijn.

Twee weken genieten in Hans appartement aan de Chao Phraho rivier in Bangkok volgden. We deden alle toeristische dingen met veel plezier en in de wetenschap dat we voorlopig niet in deze stad terug zouden komen. De tijd besteedden wij ook om een nieuwe ketting te bestellen voor de motor en deze te monteren. We namen afscheid van het centrum van de stad en passeerden talloze fly-overs om ons vervolgens te midden van garnalenkwekerijen te bevinden en allerhande gedroogde visspul. We vonden de eindeloze vierkante percelen best boeiend. Leuker zijn de stranden, het liefst zo lang mogelijk, met palmbomen en zonder andere mensen in de buurt. Onze queeste naar het beste strand in het Zuiden was geboren. We bezochten Dolphin beach en sliepen in een tent op het strand. We ontdekten de gastvrijheid van een visserman die ons in zijn hut liet slapen voor een prikkie en waarmee we vis aten en bier dronken tot diep in de nacht. We bezochten de door mongrovebossen overwoekerde stranden aan de Andemankust. Hier getuigen de evacuatieborden nog van de verschrikkelijke Tsunami uit 2004. Sommige kustgebieden staan er nog steeds verlaten bij. We lijken soms de enige toeristen in de buurt wat ons de mogelijkheid biedt om te kunnen kamperen zonder pottenkijkers. Het mooiste strand vinden wij ten slotte bij Ao Nang. Hoewel dit één en van de meest toeristische plaatsen is rondom Krabi, Long Beach is echter alleen te bereiken met eigen vervoer, wanneer je bereid bent om een paar kilometer door de mangrovebossen te rijden. Hier hadden wij een heel resort voor onszelf, en een heel strand dat alle eilandjes in de wijde omgeving prijs gaf bij laag water.

Nog dieper naar het Zuiden kwamen wij al gauw bij de grens met Maleisië; een omgeving die wordt geplaagd door islamitisch separatisme. Wat veel Westerse media niet vermelden, is dat doelgericht vermoorden van boeddhistische geestelijken elke dag opnieuw gebeurt. In de afgelopen vier jaar zijn er 5.000 doden gevallen. Op klaarlichte dag worden er in de Oostelijke grensprovincies mensen met machetes bewerkt en vallen er slachtoffers bij gerichte bomaanslagen. De mensen die dit doen, voelen meer verwantschap met Islamitisch Maleisië, een overblijfsel uit de tijd dat de Engelsen het schiereiland opdeelde in een Maleisisch en een Thais deel. De daders hebben het vooralsnog niet op toeristen gemunt dus zodoende hebben wij er geen last van. Bovendien kozen wij voor een rustige grensovergang in het Westen bij het slaperige stadje Satun. Hier ontmoetten wij de Engelse Sam uit Birmingham die samen met zijn Thaise vrouw een keten van soeprestaurantjes probeert op te starten. Aan de uitstraling van zijn kleurige tentje zal het niet liggen maar of iedereen geïnteresseerd is in soep met kwal en kippenbloed, blijft natuurlijk de vraag.



Het drukke verkeer in Bangkok; Klaar voor de start.. Af!

Ice coffee to go !  Ons favoriete koffietentje bij Phra Sumen Road.


Koek, koek en nog eens koek

China Town


Feest- en religieuze artikelen.


Bangkok en 'other places'. 

Mmm... Jackfruit! Deze heerlijke gele vruchten komen uit deze grote unit die Lisan nauwelijks omhoog kan houden.

Eén van de vissersplaatsjes waar wij onderweg langs kwamen.

Cha Am..een dure strandplaats waar wij naar een nacht wel genoeg van hadden.

Kamperen op het strand met privé bar en barman.


Nana Beach

'' Fisherman bungalow '' Een gezellig en goedkoop hutje langs het strand waar we 's-avonds genoten van verse vis en bier met de visser zelf .


Kamperen op het strand van Bang Ban Nhang.


U bent gewaarschuwd!

's- Ochtends wakker worden in Oa Luk met dit uitzicht !

Als enige gasten van het ''resort '' bij Long Beach in Ao Nang.

Long Beach voor ons alleen...

Rappe holengraver

"Wat zegt u? Er zit namelijk nogal wat 'ruis' op de lijn..."

Long Beach 

Onderweg kwamen we Dombo tegen (en een olifantje).

Sunset in Hat Chao

Krab Art


24 uurs Motel (bordeel waar je de vleeswaren zelf moet meebrengen)


5 opmerkingen:

  1. He lekker stel!
    Ziet er allemaal weer erg verleidelijk uit! In vergelijking met onze herfstdagen in ieder geval! Krijg er gelijk een vakantiegevoel van!
    Groet, liefs!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. He trouwe lezer !

    We doen het allemaal graag hoor..Jullie een vakantiegevoel geven.
    Ach de herfst is ook wel weer gezellig toch ?

    Liefs van ons

    BeantwoordenVerwijderen
  3. dag lieve Roemer en Lisan,
    wat een feest weer om jullie verslag te lezen. Het gevoel om tijdens het reizen geen haast te hebben, lijkt me onbetaalbaar en onbeschrijflijk. Op een normale vakantie is de tijd schaars en wil je zoveel mogelijk dingen doen. Maar jullie hebben hopelijk dat gevoel niet. En de foto's: echt prachtig. vooral de panorama's en het filmpje van het verlaten strand. Echt bizar mooi.. jullie weten wat echte stilte (behalve de ruis van de lijn) is.... ga zo door....
    gegroet,
    een goede vriend die vaak aan jullie denkt..

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dankjewel Ruud voor je mooie woorden! Na best wel snel door het Oosten gereden te zijn doen we het nu rustig aan inderdaad. Wij denken ook aan jou / jullie. We hebben ook vaak 'niks' te doen hoor en dan missen de leuke dingen in Nederland wel. Ben benieuwd hoe het met je gaat. Tot snel!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Haha, hier in de bergen van de Cameron Highlands op 1.500 meter lijkt het ook wel herfst! (nu regen bijvoorbeeld)

    BeantwoordenVerwijderen