31 jan. 2013

Our Westside Story

1 opmerking:
Zoals jullie weten, moesten wij kiezen welke kant wij op gingen. Werd het Afrika, Australië of misschien de Amerika's? Omdat het met z'n tweeën rijden op één motor - door het zanderige en broeierige Afrika, ons geen optie leek (het op het asfalt houden is al moeilijk genoeg) en Australië wel een werelddeel is maar slechts één land, stelden wij ons open voor een heel nieuw avontuur. Bovendien maakten wij met de beslissing verder naar het Oosten te gaan, een wereldreis die tegen de draaïng in (maar met de wind mee) echt rónd de aarde gaat. Even rekenend, bereikten wij bij aankomst in 'de Nieuwe Wereld' met al ons gerij, inclusief vliegen, de magische stand van 43.000 afgelegde kilometers, bijna de omtrek van moeder-aarde (hadden wij maar een Airmiles-pas!). Laten wij daar nog wat km's aan toevoegen. Kortom: "Welcome in the United States!"

De overgang van Bangkok naar Long Beach (Los Angeles) kun je je niet groter voorstellen. Op eens is alles anders. Op de luchthaven heette ze ons niet meer welkom met het portret van Bhumibol maar dat van een glimlachende Obama die net de verkiezingen opnieuw heeft gewonnen. Wachtend op de bus, stonden we niet langer te smelten in de hitte maar te blauw bekken van de kou. Bovendien is het openbaar vervoer in LA zo'n beetje het beroerdste van de wereld, in tegenstelling tot in Azië waar je voor een prikkie overal relatief gemakkelijk kunt komen. De grootsheid van LA wordt je duidelijk als je er zelf mag rijden met de motor. Maar voor het zover was, had dat nog wat voeten in de aarde.

Al gauw blijkt dat onze trouwe tweewieler ook te zijn aangekomen, per schip. Verheugd krijgen wij bericht van onze agent dat de 'gevaarlijke cargo' door de douane (customs) zal worden gecontroleerd, ge-x-rayd en vrijgegeven voor verder transport (we wisten nog niet waar). Wij moesten ons voor de 'pick-up' gaan melden. Dus snelden we ons naar de customs om onze keurige ingevulde formuliertjes te overhandigen en goedkeuring te krijgen (clearance) om de motor uit een opslagloods te halen. Bij de shipping agent betaalden we de extra inspectiekosten en snelden ons vervolgens naar de loods. Hier is de motor alleen maar te zien na het betalen van wat opslagkosten natuurlijk en voor het open maken van de (te grootte) kist, schuiven we nog een paar dollars toe. Het 'uitpakken' met hulp van Latino loodsmedewerkers ging snel. Een macho truckdriver uit Florida steekt de helpende hand toe bij het opladen van de accu (die was door de kou aan boord plat gegaan) en al-met-al een hebben wij vrij eenvoudig onze George terug gekregen. Het ging veel makkelijker dan gedacht al duurde het hele proces wel zes dagen en konden we uren in het openbaar vervoer doorbrengen om de diverse locaties te bezoeken, als onze nieuwe Couchsurf-vrienden ons niet hadden geholpen.

We ontmoette Danny en zijn vriendin Kat na een korte mailwisseling en een telefoontje. Wat bleek, hij had al eerder een Engelse reiziger geholpen met het 'los krijgen' van zijn Laro (Landrover) en dus mochten wij komen. Danny heette ons welkom in zijn appartement en stelde ons dus gerust dat alles goed zou komen. Hij bracht ons naar onze shipping agent die op een locatie zat waar je met de bus 1,5 uur over zou doen. Zo zie je maar; iedereen in LA heeft een auto nodig, nu duurde het maar een half uur. Wij zijn hem daar eeuwig dankbaar voor. Zonder hen hadden wij dit ook wel voor elkaar gekregen maar hadden wij niet zo'n bijzondere tijd in LA beleefd en de stad beter leren (her)ontdekken.

LA is als een reusachtige woonwijk met vrijstaande huizen waar ze een grote mat van snelwegen overheen hebben gelegd. Het is bizar om via de snelweg naar de supermarkt 10 minuten verderop te gaan maar dat gebeurt. De 'grit' van zesbaanswegen ligt naast ieders deur en zoemt er dag en nacht. Zo vlogen wij met Danny en Kat van hot naar her. We belandden op twee Kerstfeestjes van vrienden, en de volgende dag gingen de fietsten achterop de auto om midden in het holst van de nacht door downtown LA te rijden (Roemer kreeg een lekke band en moest een gedeelte rennend afleggen). De highlight was een middagje wijnproeven in Temekula waar we allemaal jolig het sap naar binnen goten, behalve de bestuurder die op zijn tellen moest letten. Op een dag reden we langs de LA-Riverside (dat iedereen wel kent van Grease) en bezochten een Japanse kunstenaar die dol is op het boetseren van dikke vrouwen. Zo komt het dus dat wij niet de beloofde twee maar tien dagen logeerden bij deze hosts, met wederzijds welbevinden uiteraard.

Toen Kerstavond zich aandiende, werd het tijd om niet langer van Danny's Mexicaanse gastvrijheid te 'profiteren' (anders zouden we zeker bij zijn moeder te midden van de hele familie beland zijn). Vlak na ons nieuwe kampeermatje arriveerde,startte ons nieuwe hoofdstuk; rijden in the States. Wat overigens niet lang duurde want de pier van Huntington Beach lonkte en wij zagen ons geroepen om van een mooie Kerstavond-winter-wandeling te genieten. Op Eerste Kerstdag pak je zoals vele Amerikaanse Harley-bezitters even wat bochten richting Cook's Corner waar je een hamburger eet en een vieze bak koffie drinkt. De hamburger met patat was overigens de beste die we in de VS gegeten hebben. De blauwe kaas droop eraf en met elke hap schoof de burger verder het doorweekte servetje in - je kent dat wel. Via Ortega Highway kwamen we in het woestijnplaatsje Hemet waar eigenlijk niks bijzonders te doen is, maar ja, de dag zat er voor ons (koude handjes Lisan) in de gure wind eigenlijk wel op. Gelukkig had ook dit plaatsje een door ons gewaardeerde Super-8 Motel (vanwege het zelf wafels maken 's ochtends).

Enfin, het koude weer had zijn intrede gemaakt en we hadden zo het donker bruine vermoeden dat dit een rol zou gaan spelen in onze plannenmakelarij (een sterk punt van ons beiden). Met wat online hulp en gesprekjes met vriendelijke Amerikanen her en der, realiseerden wij ons dat het bezoeken van onder meer de Grand Canyon en Route-66 in het Noorden van Arizona niet langer tot de mogelijkheden behoorden. Hier lag sneeuw en dat vind good ol' George niet zo tof. Nam niet weg dat er veel ander schoons te zien is (sterk punt van Amerika). Neem de desert van Joshua Tree National Park bijvoorbeeld. Voor het eerst kamperen (krimperen) - tussen overwinterend RV-volk. Dat zijn 55+ mensen die zonder daarvoor aangemerkt rijbewijs in grote bussen rijden met vaak een personenwagen op de trekhaak erachteraan. Dan denk je "wat zit die auto dicht op die bus," maar dat is dan hun eigen vehicle. Mochten ze over een boot of kayak beschikken dan gaat die ook nog eens mee. Hier vond onze eerste kennis making met dit soort Amerikanen plaats wat tot diep in Baja California zal duren. We beleefden een van onze koudste nachten, geheel onze eigen schuld want met dit weer kun je beter niet in een zomerslaapzak gaan liggen. Dus togen we naar de dichtstbijzijnde Walmart en gewapend met een dikke slaapzak (voor 15 dollar diende dit als onze duvet) en een fles William Evens Whiskey (voor 9 dollar goedkoper dan JD maar net zo bourbon) gingen we onze tweede nacht in...

De whiskey en de koude nachten goed en wel afgezworen, reden we Joshua door (800 meter hoogte) naar het op zeeniveau gelegen Salton Sea (Zoute Zee). Hier was de nachtelijke temperatuur een stuk warmer (mede door het knapperd houtvuurtje). Wie de film 'Into the wild' gezien heeft kan zich de ontmoeting met Slab City, het Ruigoord van Amerika (veel tikkies groter), vast nog herinneren. De 'man op de berg' is inmiddels overleden maar zijn levenswerk, Salvation Mountain, is een bedevaartsoord voor filmfans en gelovigen. Inclusief een groepje donkere Jehova-getuigen die ons voor de gelegenheid van onze lange reis, een bijbel in de hand drukten. Verderop leven RV-mensen, gepensioneerden en kunstenaars een betrekkelijk 'vrij' bestaan. Tot het leger er een einde aan maakt want verderop test het de trommelvliezen van de mensen in dit dorp. Zeker niet tot ieders genoegen want de beeldentuin 'East Jezus' is veel te bijzonder om met de grond gelijk te maken.

Voor wij het wisten doken we een uur verder in de toekomst, de grens over met Arizona. We namen niet de '3:10 Train to Yuma' maar wel Hwy 8 naar Phoenix. Ook hier was het ongebruikelijk koud waardoor we op een gegeven moment (na een fikse storm) drijfnat in een prima Super-8 belandden. Met een verse wafel achter de kiezen, bezochten we de volgende dag een kampeerplek die toepasselijk 'The lost Dutchman' genoemd werd. Navraag leerde dat het vroeger ging om een Duitse mijnwerker, die werd vermist, maar omdat de tand des tijds de boel verbasterde, werd het al gauw 'Dutchman'. Een foutje zit ten slotte in een klein hoekje. Zo spreken Duitsers Deutsch en Nederlanders Dutch, beweerde de vrijwilliger aan het loket. Het was onze beste kampeerplek, al was het alleen al om het uitzicht op Superstition Mountain. Een kneiter van een rots die je herinnert aan Western films. Ook was het Oudejaarsdag en omdat we zonder familie of vrienden waren, moesten wij het onszelf gezellig maken. Dus stond er een gebraden kip op het menu (Walmart), twee familieflessen bier, een zak marshmallows als toet en een fles methode Champagnoise om het Nieuwe jaar mee in te luiden. Onze buren zouden voor de nodige muzikale opluistering zorgen dacht wij (vuurwerk dus). Helaas, zoals het op vele campings gebeurt, lag iedereen al vóór acht uur op één oor - zelfs op deze avond. Doorgewinterde Oudejaarsavondvierders als wij zijn (tevens de datum waarop wij elkaar hebben leren kennen) - en geholpen door de kou natuurlijk (min 4 zou het zijn) - maakten wij precies op middernacht appèl en knalden de kurk richting Orion.

In het nieuwe jaar werd Lisan opgewekt begroet door een kolibrie. Het beestje zoefde voorbij en bleef even hangen om te zien wie dit nu weer was. Om vervolgens door te fladderen op zoek naar bloempjes en Lisan verrukt in bewondering achter te laten. "Zag je dat? Hij kwam zóóó dichtbij!"

Om de één of andere manier wilden we verder naar het Westen, richting Tucson. Een plaats die vaak geschreven word als Tuscon omdat je het zo uitspreekt. Je schrijft dus Tucson. Enfin, de rit ernaartoe was al koud; de handjes van Lisan vroren er dit keer écht af. 's-Avonds stopten we niet bij een kampeerplek als die niet ten minste over een hot tub beschikte. En zo gebeurde het dat we als heette kooltjes de zak in doken. Een beetje arogant misschien maar we hadden het wel gehad met dit weer dat, o ja, volgens de Americano's ongebruikelijk koud was. Geen overnachtingen boven de 500 meter meer voor ons!

Op weg naar San Diego moesten wij noodgedwongen terug naar Phoenix. Een kort off-road ritje had ervoor gezorgd dat de achterband geperforeerd werd door een lange spijker. Het ding maakte een scheur in de binnenband van niet minder dan zes centimeter. Midden in de desert was de band er vrij snel af. Maar toen de band er terug op moest, begon een 'never ending story'. Zonder straatverlichting, was het al niet eenvoudig, maar deze hardnekkig Duitse reife (staat van dienst 23.000 km - niet schlecht!) wilde gewoonweg niet wijken. Maar toch moest ie gaan. Met hulp van krachten waarvan Roemer niet wist dat hij ze bezat, kreeg hij het laatste rubber terug om de velg. Zo veel geweld had wel zijn tol, toen bleek dat vier van de binnenste ringen van de band op brute wijze gebroken waren. Met een lelijke wobbel in het wiel konden we terug keren naar de highway en kozen we een motel voor de nacht. De dag erop informeerden wij Zen Motostore in Phoenix van het voorval en bevestigden onze aankomst later die dag. Het ritje van 120 km werd helaas verstoord door het plotseling klappen van de achterste band. Met de velg kaal op de buitenband schreiden we met een vaart van 80 kpu over de vluchtstrook, en kwamen zonder kleerscheuren keurig tot stilstand. Gelukkig met een tankstation in het vooruitzicht. Lisan belde Zen die ons kwam ophalen en later die dag reed George (eerst nog wat onwennig) met een paar nieuwe rubbers rond de wielen door Phoenix (gekregen van Pa Mol die onze stille vennoot is wat de veiligheid van ons schroeisel aangaat. Bedankt!)

Nu wij ons weer in Phoenix bevonden, konden wij van een nood een deugd maken. Lost Dutchman was wederom ons doel. Dit keer zouden we langer blijven, een van de mooiste motorritjes naar Tortilla Flats maken en de berg waar wij tussen de sterren door tegenaan keken, gaan beklimmen. Dit landschap met cactussen zo groot als bomen, bergen zoals je ze bij Lucky Luke ziet en een wegennet (on- en offroad) om je vingers bij af te likken, heeft onze volste bewondering. Dit soort plaatsen is uniek en dat wil Amerika zo houden. Het enige is, je moet er verdomd ver voor rijden. In totaal hebben we 3.500 km gereden en toch maar een fractie van Californië en Arizona gezien. Er is simpelweg erg veel. Wij hadden onze zinnen inmiddels gezet op warmere oorden. We wilden naar de langste peninsula (schiereiland) ter wereld 'Baja California' - onze BajaTwin ook, want daar is hij ten slotte naar vernoemd. Dus reden we weer naar het Westen van Amerika en belandden aan bij ons Couchsurfadres Devin en Elise in Yuma en na een zandstorm overleefd te hebben in Borrego Springs, ten slotte in San Diego.

Al was de met luchtgevulde automatische boxspring van Devin en Elise al een godsgeschenk, bij advocate Anne Diers (Dierixcks) belandden we in een nog warmer nest. Maar niet alvorens zij ons eerst aan een kort interview onderwierp in haar eigen café om de hoek. Ze wilde peilen wat voor vlees zij in de kuip had en terecht. Misschien haal je wel potentiële moordenaars in huis of erger nog, mensen die geld van je jatten (zo zijn lawyers). Anne bleek al gauw te smelten voor onze Hollandse charmes en ze moest wel, haar vader was ten slotte Belgisch. Dezelfde avond kookten we al voor haar en aan tafel stelde ze voor om de volgende dag naar de San Diego Zoo te gaan. Aan onze twijfelende reactie kon ze vaststellen dat ze overtuigingskracht in de strijd moest gooien en stelde ze Lisan de mooie vraag, of ze in Istanbul de Hagia Sofia bezocht had. Slimme zet, want dat antwoord was natuurlijk 'ja' en zo bevonden we ons in een decor van nijlpaarden, zeeleeuwen, gnoes en ijsberen in de mooiste tuin die het dierenrijk rijk is. Echt waar. Daar kun je geen 44 dollar op afdingen want dan kom je er gratis naarbinnen. Anne beschikte over een Diamond membershippas waarmee nog een persoon mee kon nemen, en zo klopt het inderdaad dat één van ons voor niks naar de apen mocht.

Die avond kookte ze zelf (met snijhulp van ons). Niet onverdienstelijk ingekocht, met een riant uurtarief op haar rekeningen lette ze toch keurig op de centjes en geef haar eens ongelijk in deze grimmige economie. Ze had Tad uitgenodigd die wat dat betreft een deuntje kon meezingen omdat hij net zijn baan verloren had (net als ondergetekende trouwens). Deze correcte 45-jarige wist zoals wij, niet om te gaan met zijn herwonnen vrije bestedingstijd. Het wringt sommige mensen danig om zonder baan te zitten. Erger nog, om zonder huwelijkskandidaat te zitten. Enfin, er werd van de rode wijn genipt al was het limonade, het eten was lekker en we moeten bekennen een heel positieve indruk te hebben van Anne en Tad en Amerikanen in het algemeen. Er is eigenlijk geen land dat waar we zo veel ontmoetingen hebben gehad als hier. Bij de blik van de motor zijn mensen snel nieuwsgierig. Al is het als je staat in te parkeren bij de supermarkt, "What an awesome bike you got there man!" En zo sta je weer een poosje tegen een volstrekt vreemde uit te leggen waar je vandaan komt en waar je heen gaat.

De dag erna nam Anne ons mee naar het San Diego museum waar zij ons dit keer allebei gratis langs de kassa kreeg. Dat kwam omdat we speciale toegangskaartjes onvingen van een vereniging van vrijwillige hondenbegeleiders, waarvan zij een van de trainers was. Zonder hond maar met twee Hollanders dit keer. Het natuurhistorisch museum showde allerlei dieren die hier onder en boven de zeespiegel leefden en geleefd hebben. De kers op de taart was de 3D film over Baja California, de bestemming waar wij na vandaag naartoe gingen. Het verlangen groeide. Wat ons stond te wachten was een wereldwonder, het laatste levende koraalrif, water spuitende walvissen en manta rays, een onmetelijke woesternij met cactussen en Boojum trees.

Die middag nodigde Tad ons uit voor thee en chocolate chip cookies. We maakten een ommetje naar de zeeleeuwenkolonie en we dwaalden over het strand. 's Avonds leende Anne Roemer de sleutels van haar Volvo SUV-bak alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. "Of ik haar even naar de kerk wilde brengen, voor de doop van een vriend van Tad." Uitgedost als Hyacinth Bucket (van de TV serie - Schone Schijn) zetelde ze zich neer naast mij op de leren stoel mét zitvlakverwarming. Vier blokken down the lane stapte ze uit en zonder om te kijken reden we weg. We hadden haar volste vertrouwen, wat bijzonder is en zeker on-Amerikaans. We reden als ieder ander naar de Trader Joe's voor de boodschappen en zorgden voor het avondeten. Natuurlijk haalden we Anne weer op en verblijdden haar met een zelfgefabriceerde pizza. Te veel beleg, te zompige bodem, je kent dat wel. Toen was het tijd om te gaan. Een laatste avond in het heerlijk warme nestje. Wat een lekker bed. We zullen het missen. Nieuwe avonturen lonken en houden ons telkens weer op de weg. Mañana vamanos a México!

Long Beach, LA.

Friday night bike ride, downtown LA.

Fietsen langs de rivierbeddingen in Long Beach.

Typisch Amerikaans over de top versierd huis. Ideaal decor voor een kerstkaart..


Writing in the air.

Op weg naar Temecula voor een dagje wijnproeven.
Cheers !

Roemer, Lisan, Kat, Franck (Frankrijk) & Danny..na een middagje wijnproeven.

Wijnproeverij met Nederlandse naam. Daar moesten we natuurlijk ook even gaan proevn! Familie van Gerrit  misschien?


Walt Disney Concert Hall, LA.


Zonsondergang op kerstavond bij Hunthington beach.

Cook's Corner.

Roemer zet zich schrap voor een ernorme hamburger.

Uitzicht op  Palm Springs.

Desert Camping.

Kaartlezen in het Joshua Tree National Park.

Joshua Tree National Park.

De Salton Sea is zo zout dat zelfs de vissen het hier niet overleven. Het hele strand ligt er vol mee.

Uitzicht op The Salton Sea.

Salvation Mountain. ( het is meer een berg ).

De maker van dit kunstwerk is inmiddels overleden, maar nog steeds word er verf gedoneerd om het in stand te houden.


Dit soort kunstwerken kom je overal tegen in Slab city ( een soort Ruigoord in het groot ).


Kunstwerken bij het  'East Jesus' park. Degene die dit gestart is leeft inmiddels niet meer maar er werken nog dagelijks mensen aan nieuwe kunstobjecten gemaakt van schroot.

Robot.

The Imperial Sand Dunes . In de weekenden komen hier zón 250.000 mensen op af die overnachten in de naastgelegen RV parks. Je kunt je voorstellen hoeveel  ' rijdende huizen  ' dat zijn.

Ons uitzicht op The Superstition Mountain bij The Lost Dutchman Statepark Campground.


Lisan en de grote cactus.



Nieuwjaarsmorgen..George heeft duidelijk ook een koude nacht achter de rug.

Airplane Boneyard, Tucson.

Sunset in the desert.

Spijker in de band veroorzaakt een enorm gat. Band eraf ging prima, band erop was een ramp. Zo waren we heel wat uurtjes zoet in het donker en in een woestijn en zonder water. Gelukkig kwam het allemaal weer goed ! 




Bovenaan de Tortilla Flat op weg naar Rooseveldt Lake.

Love can hurt sometimes !.

Klaar voor de twisties?


Aan de voet van The Superstition Mountain, klaar om de berg op te gaan. Allebei sportief gekleed in het nieuwste aanbod op het gebied van hiking. ( not )


Cool dude !


Onderweg kwamen we veel katoenplantages tegen.

Roemer & de Yetti .

Long neck turtle in actie.

Happy as a hippo.

Populair panda. Helaas waren we te laat voor de pasgeboren panda.

Anne met een gehandicaptenbegeleiderhond.

Tyranus Rex in het San Diego Natural History Museum.