17 mrt. 2013

Guate Gautemala!

De grensovergang ging soepeltjes al was de locatie wel redelijk chaotisch; zo tussen een drukke markt in. Tijdens het wachten op het papierwerk zag ik een groep Maya's voorbij komen in de meest kleurrijke klederdracht. Elk dorp heeft een andere dracht en ze spreken er ook een andere Maya taal. Later hoorden we dat deze etnische minderheid het zwaar heeft in de Guatemalteekse gemeenschap, ze leven aan de onderkant van de samenleving, velen zijn analfabeet, hun kinderen kunnen niet naar school en ze worden door de rest van de bevolking vaak als minderwaardig gezien. Dit terwijl het toch echt de originele inwoners van Guatemala zijn!

Dachten wij van de topes (verkeersdrempels in Mexico) af te zijn maar nee hoor, ook hier ergerden we ons weer mateloos aan deze klote hobbels. Het enige verschil is de naam; hier noemen ze het Tumules! We reden over bergachtige wegen naar ons eerste verblijf in Quetzaltenango. Na een tijdje zoeken vonden we een overprized hotel waar we George goed konden parkeren. Vooraf hadden we bedacht om in deze stad wat langer te blijven om een talencurses te gaan doen. We liepen aan het einde van de dag door de stad en aten wat kleine gerechtjes op de markt. Misschien kwam het doordat we te hoge verwachtingen hadden of omdat we net in San Cristobal waren geweest, hoe dan ook we vonden het niet leuk genoeg om er langer de blijven plakken en een cursus Spaans te gaan doen.

De volgende dag reden we weer een mooie route die helaas veel langer duurde omdat Garmin ons de verkeerde kant op stuurde. We reden achter stinkende vrachtwagens die ons af en toe trakteerden op een flinke zwarte wolk. Zo duurde het even voor we aankwamen in het plaatsje Panajachel aan het Atitlan meer, maar het was zeker de moeite waard. Het meer is omgeven door vulkanen, leuke eettentjes en kraampjes met bomvol met handgemaakte souvenirs. Na twee nachten besloten we naar San Pedro de Laguna te gaan, het plaatsje waar we oorspronkelijk heen zouden gaan. Nog geen 5 km gereden te hebben gereden moesten we stoppen voor wegwerkzaamheden. Vervolgens reden we door een paar kleine dorpjes en over enorm steile wegen! Net voor San Pedro moesten we een uur wachten omdat ook daar de weg opgebroken was. Bij aankomst vonden we al gauw een goedkoop guesthouse en gingen op verkenning uit. Een rustig dorp, mensen in klederdracht en dan een enorm aanbod van westerse eettentjes en guesthouses. We liepen langs een zwembad dat stikte van de bezopen toeristen, het was net of we een of andere foute filmset binnenliepen.

Na een nachtje San Pedro besloten we richting het veelbelovende Antiqua te gaan. Eerst weer een uur wachten bij de wegopbreking, weer de slechte steile weg en daarna ging het snel over de Panamerica (snelweg). We parkeerden George in de gang van het international hostel en gingen op zoek naar onze Amerikaanse vrienden om te horen wat zij allemaal hadden uitgespookt de laatste weken. We aten bij het beste tacotentje van de stad en namen weer afscheid, voor even want we gaan steeds z'on beetje dezelfde kant op.

Antiqua is een leuke relaxte stad. Of dit nu het echte Guatemala is of niet, wij vonden het in ieder geval leuk om er een paar dagen te blijven hangen. Op zoek naar een lunchtentje viel ons oog op een bord waar; nasibal op stond. De eigenaar bleek een vriendelijke Hollander genaamd Eert uit Lunteren. Hij was na vele reizen te hebben gemaakt gesetteld in Antiqua en besloot o.a shoarma te gaan verkopen. Iets wat alleen de toeristen in deze stad kenden. Toen zijn zaak de eerste dag vol stond en hij geen idee had waar hij aan begonnen was, deed hij uit paniek de deur op slot. Zo had ie nog meer grappige en minder grappige verhalen. Ze hadden namelijk de week ervoor bij hem ingebroken. "'Ga 's-avonds niet op straat en gebruik alleen die en die bank want je word hier geskimmed'' was zijn advies. Tja we zijn nou eenmaal niet meer in Azië waar je je geen zorgen hoeft te maken over veiligheid... Behalve op de weg dan.

Tijdens het reizen zijn we constant aan het plannen, waar gaan we heen en waar kunnen we overnachten. Vaak heb je iets gepland dat je om welke reden dan ook moet omgooien. zo was het de bedoeling om naar Chemuc Champey te gaan met watervallen, helderblauw water en grotten waar je in kunt zwemmen. Het klonk geweldig maar onze vrienden lieten ons weten dat de weg niet te doen zou zijn voor ons. Bovendien regende het de dag van vertrek en dan word de weg er allemaal niet beter op. Zo besloten we dus door te rijden naar een plaats dichtbij de grens genaamd Chiquimula.

Na een lange dag rijden kwamen we dan eindelijk aan in Chiquimula. Allebei genoeg van het rijden (zitten) en het zoeken besloten we genoegen te nemen met een slecht maar goedkoop guesthouse. Aangezien we echt iets moesten eten gingen we toch in het donker naar buiten. We kochten een mega tortilla van een vrouwtje op straat, kochten biertjes van onze laatste Quatzales en gingen gauw weer terug naar onze kamer. We werden aangesproken door wat dronken lui en meteen gewaarschuwd door een stel dat langs kwam op een brommer. Ons Spaans mag dan niet top zijn we begrepen heel goed wat het stel ons wilde zeggen; ''Je moet hier 's-avonds niet de op straat gaan, het is hier niet veilig''.

De volgende dag was het maar een korte rit naar de grensovergang met Honduras. Het land dat bekend staat als meest moordlustige land ter wereld. Dat beloofd dus een heel avontuur... Word vervolgd!


Maisssssssssssss




Kater?


Uitzicht op lake Atilan.


Een avondje in de straten van Panajachel.

Typisch Guatalteeks ontbijt (brunch).

Deze vrouw laat ons een stukje Zapote proeven. De buitenkant heeft wat weg van een aardappel, de binnenste is lekker zoet.

Deze zusjes maken samen de hele dag verse tortillas.





Haventje in Panajachel.

Grappig jochie met playmobiel kapsel.

Lake Atitlan.


hihihi...


San Pedro de Laguna.



Volkanen.


Love at work.





Een rustgevende omgeving..


Wat ontvangt u gemiddeld op een dag?

The streets of Antiqua.


Vrolijke maar zeer opdringerige verkoopster!

Zie foto hieronder...
Heeeel veeeel !


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen