22 mei 2013

Peru Deel I - Een land om verliefd op te worden

Geen opmerkingen:
Vanaf Manchala in Ecuador was het maar een uurtje rijden naar de grens met Peru, dus dat ging snel. We wisten al dat tanken in Peru duur zou zijn dus wilden we graag voor de grens tanken. Dit werd ons onmogelijk gemaakt, omdat veel tankstations waren gesloten of ons weigerden. We maakten een u-turn zodat we aan de andere kant, richtig Ecuador, toch nog even goedkoop konden tanken. Ineens zagen we ''welcome in Peru'' staan terwijl we nog niet officieel het land uit waren. Bij de douane aangekomen werden we terug gestuurd om George uit te laten voeren aan de Ecuadoraanse zijde maar waar we moesten zijn was steeds onduidelijk. Uiteindelijk zijn wij drie keer het land in en uit gereden voordat we de douane van Ecuador uiteindelijk vonden. Het gratis stempeltje in ons paspoort hadden we bij de tweede entree al gedaan. De douanebeambten in Peru waren een beetje traag maar wel vriendelijk. Er stonden nog twee overlanders te wachten die net als ons van het kastje naar de muur waren gestuurd. Als laatste kochten we de verplichte SOAT-verzekering en mochten officieel Peru in rijden.

Gelukkig hoefden we vanaf de grens het niet ver naar Mancora, een populair surfplaatsje aan de kust. Bij aankomst besloten we eerst iets te eten bij een van de vele eettentjes, want dat was er de hele dag bij ingeschoten. Daarna vonden een prima hostel met parking, dronken een biertje en gingen naar bed. Van slapen kwam die nacht weinig door de keiharde muziek van een kroeg verderop. 's-Ochtends om 7 uur ging de harde muziek weer verder, dit keer kwam het van een sportschool achter ons. We besloten nog een nacht te blijven om even van het strand te genieten, langs de boulevard te lopen en dan snel deze party spot te verlaten.

Om in Pemintel te komen moesten we een flink stuk door de woestijn rijden. Gelukkig wisten we al dat we op dat stuk niet konden tanken of iets kopen, dus we waren voorbereid. Een hele mooie route maar al dat zand word op een gegeven moment wel een beetje eentonig en in combi met de warmte is het best moeilijk voor mij (Lisan) om dan mijn ogen open te houden. Tegen het einde van de middag vonden we een mooi hostel in een historisch gebouw, checkten in en maakten een rondje langs de malencon van het dorp. Op het strand verzocht een agent ons om niet verder te lopen en daarna werden we achtervolgt door zijn collega's die elkaar op elke hoek van de straat aflosten. Waren wij nou degene die beschermd moesten worden of wilden ze de mensen tegen ons beschermen? We kochten wat boodschappen in de plaatselijke supermarkt en trokken ons maar terug in het hostel.

Na weer een prachtige, winderige weg door de woestijn kwamen we aan in Huanchaco, net buiten de stad Truijlo. Net als Mancora een klein surfplaatsje aan de kust maar naar ons idee veel meer relaxt. We vonden ons hostel/ camping Naylamp al snel, parkeerden de motor in de grote garage en zetten onze tent op. Bij een klein strandtentje aten we onze eerste Ceviche (salade van zeevruchten) met een lekker koud Truijllo biertje. Bij terugkomst zagen we de mega grote overland truck van The Odessey staan die we tijdens onze reis al vaker waren tegen gekomen. Deze bus met ongeveer 20 man rijdt in 6 maanden tijd door heel Zuid-Amerika. We hadden de eigenaar van de bus/ reisorganisatie een paar dagen geleden al bij de douane gesproken. Hij vertelde dat ze de volgende dag naar de ruïnes van Chan Chan & Huaca de La Luna zouden gaan en nodigde ons uit om mee te gaan.

De volgende dag stonden we wat onwennig tussen de mensen van de groep in, maar ze waren al ingelicht. We waren overigens de eerste ''vreemden'' die ze meenamen op excursie. Ze hadden een gids geboekt die ons alles kon vertellen over de ruïnes, tempels en natuurlijk de Inca's. De man kon goed vertellen, maar eindigde elke zin met No? Op een gegeven moment verloren we onze aandacht een beetje. Hij vertelde alles vrij serieus maar in combinatie met zijn enorme hoed en een dikke laag zonnebrand was hij toch best komisch. Zeker gezien het feit dat het die dag zwaar bewolkt was. Tussendoor was er een lunch a-la 'beleg je eigen broodje'. Een deel van de groep had alles klaargezet zodat iedereen los kon gaan. Een vrouw uit de groep zei ''wij wassen onze handen altijd eerst even in die twee bakken daar... Dus als jullie ook mee willen eten dan...'' Natuurlijk, wij wassen onze hadden ook altijd even in twee bakken dettol! Zonder dollen, zowel de ruïnes van Chan Chan en vooral Huaca la Lana waren zeker de moeite waard en het was natuurlijk grappig om een keer met z'on grote groep mee te gaan en in die enorme truck te zitten.

De opvolgende dagen besloten we in Huanchaco te blijven, niet alleen omdat het er zo relaxt was maar ook omdat we met mijn verjaardag niet op de motor wilden zitten. Bovendien moesten we wachten op een tandwiel die we vanuit de UK naar Lima hadden laten sturen, we hadden geen zin om lang in deze grote stad te wachten.

Onze dagen bestonden vooral uit plannen, (vis!) eten, boodschappen doen, koken en films kijken. We dronken wat bierjes met fotograaf Barry van Leeuwen uit Rotterdam die na wat maanden reizen met zijn vriendin nog even doorging in zijn eentje. Hij had een motor gekocht in Bolivia en was op weg naar Colombia waar hij voor twee maanden les ging geven in fotografie. Op een gegeven moment zaten we aan een tafel voor zijn kamer te kletsen met een Engelse dame. Toen wij ontdekten dat hij Speklappen stond te bakken in zijn kamer. Die Engelse zei heel verbaasd: heb jij een keuken in jouw kamer? Nou moet ik toegeven dat wij ons gasbrandertje ook wel eens binnen gebruiken maar niet om speklappen te bakken! Hihi.

Na bijna een week te hebben gekampeerd besloten we een kamer te nemen in het bijbehorende hostel aan de overkant van de straat. Op mijn 30ste :-o verjaardag kreeg ik ontbijt op bed, waarna we naar een surfschool zijn gegaan voor onze eerste surfles. Samen met een Amerikaans stel kregen we wat theorie en daarna mochten we het (ijs)koude water in. Het was best pittig om op de plank te staan en vervolgens te blijven staan, maar het ging ons (vooral Roemer) best goed af. Met blauwe handen, voeten en lippen zijn we naar het hostel terug gegaan om een hete douche te nemen en een enorm stuk chocolade taart te eten. Ook kon ik nog net mijn ouders en fam. Mol skypen. Ik dacht nog even aan de onvergetelijke verjaardag van vorig jaar. Na een dag gereden te hebben haalden we de grens van Iran met Pakistan niet. Vervolgens moesten we overnachten in een staatshotel net voor de grens. We mochten de deur niet uit, kregen een stuk droog brood met kaas en tomaat als feestmaal, hadden geen internet, geen telefoon en geen druppel alcohol om mee te proosten! Maar dit jaar liep ik de hele dag met een brede glimlach rond, mijn dag kon niet meer stuk!

Tijd om verder te gaan richting Caraz. De dag begon mistig en koud over een perfecte asfaltweg door de desert. Daarna ging het offroad richting de Canon del Plato (zie filmpje). Aangezien we nu zonder GPS reizen en geen kaart hadden, moesten we steeds vragen of we op de goede weg zaten. Dit geeft wel even een nieuwe dimensie aan je reis want je maakt vaker contact met mensen. De mensen onderweg waren erg vriendelijk en veel mensen zwaaiden of staken een duim op als ze ons zagen.

Na de prachtige rit door de Canon del Plato (Duck Cañon) met ongeveer 40 tunnels verbleven we in Caraz. Een klein stadje met dichtbij de laguna Paron, een azuurblauw meer omgeven door bergen met sneeuwtoppen. Hoe mooi het ook schijnt te zijn, we besloten de off road weg daar naartoe maar even over te slaan en verder te reizen naar Huarez.

Bij Jo's Place vonden we een prima kamer en George kon wederom binnen staan. Huarez is een leuk stadje waar veel toeristen op af komen om trekkings te doen in de omgeving. Een groot deel van de bevolking draagt prachtige klederdracht (aan de kust draagt men over het algemeen geen klederdracht). Vooral de Vrouwen zijn mooi om te zien, ze dragen fantastische hoeden, wijde rokken en kleurrijke lappen die dienen als draagdoek voor baby's of de boodschappen of gewoon tegen de kou.

We wilden de vaart er weer een beetje in krijgen dus na twee nachten reden we verder naar Huacho. Een stad waar ik weinig over kwijt wil maar de weg ernaartoe was fenomenaal  Een mooie slingerweg langs grillige gekleurde rotsen en groene bergen met geiten, schapen en koeien langs de weg . We stopten even bij een meer gelegen om 4100 meter. Dit betekent dat we nu boven de 4000 kunnen komen! Iets wat ons niet lukte voordat Roemer besloot de geluidsdemper uit de uitlaat te slopen. We kochten een stukje lokale kaas, honing en verse broodjes. Een uur laten zaten we te lunchen middenin een woestijn. Zo afwisselend is Peru dus.

Barry vertelde ons over Pucusana, net voorbij Lima. Omdat het pakketje met tandwielen nog niet binnen was en we Lima liever zo lang mogelijk wilden vermijden leek Pucusana ons een goed idee. Helaas loopt de Pan America wel langs Lima, dus je komt niet er niet onderuit om door het chaotische verkeer daar te rijden. Ja ook in Peru rijden de mensen zeer belabberd, de meeste mensen hebben geeneens een rijbewijs!

Zowel voor als na Lima wonen mensen in kleine hutjes in een mistige woestijn. Deze hutjes zouden voor ons niet eens tuinhuis waardig zijn. Sommige zijn gemaakt van baksteen of hout maar soms zijn het gewoon een paar wandjes van gevlochten riet. Sanitaire voorzieningen zijn er niet of nauwelijks. Verderop kom je luxe appartementen en resorts tegen en zie je mensen in dure auto's rijden. Een groter contrast kan bijna niet.

Het kleine vissersdorp Pucusana is een populaire plek voor de ''rijke'' Peruanen uit Lima die er hun weekend of vakantie doorbrengen. Het was geen weekend toen wij er waren dus er gebeurde weinig. Wel vonden we een pareltje van een hotel wat niet onder deed voor een goed Westers hotel. Natuurlijk was het ver boven ons budget maar uiteindelijk kregen we de suite voor 25% van de normale prijs! Dat is wel de meeste korting die we ooit gekregen hebben. Mijn Spaans is misschien niet best maar ik weet wel hoe ik korting moet vragen!

Wat we na Pucusana allemaal hebben uitgespookt lees je in de volgende post over Peru...

Welcome in Peru!

Peruaanse manneke pis?




Cheviche, gepofte mais met veel zout en het plaatselijke Trujillo bier.

Vissersboten langs het strand van Huanchaco

De pier van Huanchaco


Leuke muurschilderingen of graffitis kom je overal tegen.


Ruines van Chan Chan

Onze gids tijdens het bezoek aan Chan Chan & Huaca de La Luna 


Poortwachters

Roemer & Lisan in de Odessey bus.

Even lekker een georganiseerd dagje met de mensen van de Odessey bus. Hier staan we net op het punt om te gaan luchen..

Kijk wat een verrassende opgraving!


Huaca de La Luna, ooit een plek voor jongens om te voetballen nu een plek waar indrukwekkende opgravingen zijn gedaan. Ze schijnen nog wel een paar jaar bezig te zijn om alles te onthullen.

Modern Inca art
Verjaardagsontbijt!

Eerst even droog surfen..

Klaar om het water in te gaan!

Yes! We did it! So we had to pay.

Op weg naar de Canon del Plato.




Lekker visje en een liter mierzoete Inca Cola (een populair Peruaanse drankje).

Hongerige ogen lusten ook wel vis.


Plein in Huarez

Deze traditionele hoeden worden (gewoon) sombrero genoemd.

Ons uitzicht vanuit Jo's Place, Huarez.

Het Occococho meer op 4100 meter.

Haventje van Pucusana.

5 mei 2013

Canon del Plato, Peru

1 opmerking:


Een stukje film tijdens het rijden door de Canon del Plato. Een geweldige off road weg met meer dan 30 tunnels (wij hebben ze overigens niet geteld).