25 jun. 2013

Collection Of Beds Bolivia

Geen opmerkingen:

Hoogte punten, diepte punten

Geen opmerkingen:
Tussen Puno en de grens met Bolivia snel nog even tanken want tussen de grens en La Paz zit niets en bovendien is het tanken in Bolivia een gedoe. De benzine is vrij goedkoop, maar de regering heeft besloten dat toeristen (zonder Boliviaans kenteken) het dubbele mogen betalen. Er hangen camera's en er moeten aparte bonnen gemaakt worden. Je kunt proberen korting te krijgen maar meestal krijg je te horen dat ze dat niet kunnen doen. Je hoort ook wel eens dat ze er helemaal geen zin in hebben, dan heb je mooi pech met je lege tank.

De grensovergang ging snel. Op het laatst probeerde een agent ons nog even geld af te troggelen voor zijn administratieve werk maar Roemer zei: ik heb geen geld en liep vervolgens gewoon weg.
Tegen het einde van de dag kwamen we aan in een buitenwijk van La Paz. Als je denkt aan een diepe kom met op de bodem de binnenstad, dan moet je je voorstellen dat we ons helemaal aan het randje ervan bevonden. We moesten dus een enorm steile weg naar beneden. Niet grappig zeker niet als je zonder gps rijd en alles eenrichtingsverkeer is. Net voor het donker vonden we hostel Residential Sucre waar George wederom binnen mocht staan van de aardige eigenaar. We waren bang dat we de mooie oude vloer zouden beschadigen maar vriendelijke man vond het allemaal prima en George was volgens hem helemaal niet zo zwaar.

Na alle goedkope Menu's in Peru moesten we meteen flink afkicken. Een zoektocht naar naar iets gezonds en betaalbaars bleek al snel kansloos. Twee straten vol met snackbars waar je pollo frito, hamburguesas en ander gefrituurd ''vlees'' kunt eten. Verder nog keuze uit pizza, ijs en winkels waar ze de zoetste taarten verkopen. Kortom junkfood. We kwamen er niet onderuit.

De volgende dag zijn de de stad verder gaan verkennen. Ook hier veel souvenirshops met dezelfde handel als in Peru. Op de Witchmarket zagen we tussen de wierook, coca bladeren, talismannen en andere onbeduidende dingen stapels met lama foetussen. Tijdens het slachten van een lama komen ze tot de ontdekking dat het beest zwanger blijkt te zijn. Vervolgens gebruiken de bolivianen deze, soms bijna voldragen baby's om te offeren aan de godin Pachamama. Men gelooft dat het geluk brengt.

We lieten ons verleiden om bij een Indiaas restaurant te gaan eten, zo eentje die in de Lonely Planet staat. Natuurlijk was het een teleurstelling qua smaak en duur, we moesten ook nog extra voor de rijst betalen. Zo werden we weer herinnerd aan onze eigen regel; eet het eten van het land waar je bent. ''Buitenlandse'' restaurants zijn meestal van westerse eigenaren (dus duur) en bovendien kunnen ze vaak niet aan de goede ingrediënten komen dus de smaak is meestal ook niet wat het zijn moet.

De weg naar Oruru was slecht en overal lag afval, iets wat ons bij de grensovergang ook al opviel. Onderweg was er geen eettentje of iets fatsoenlijks te eten te bekennen. We moesten het weer eens doen met een pak crackers. In Oruru aangekomen was het even zoeken naar een goedkoop hostel. Bolivia zou toch goedkoper zijn? We vonden een hostel met kamers die stamden uit de 70's, maar wel goed onderhouden. De garage ernaast had een goede plek voor George om te overnachten, al was het even onduidelijk waar de man met afgeplakte mond hem precies wilde hebben staan. Tegen 5 uur was er geen restaurant of supermarkt meer open! We hebben het hier notabene over een donderdag! In een klein shopje met een groot hek ervoor kochten we iets te drinken. Heel irritant trouwens die shopjes, het is namelijk nogal lastig shoppen als je niet kunt zien wat er verkocht wordt of wat het moet kosten. We besloten het maar voor gezien te houden en op onze koude kamer een noodlesoepje te maken en vroeg in bed te kruipen.

De route naar Potosi was fantastisch! Grillige bergen, kuddes met lama's en een perfecte weg. Onderweg kom je maar weinig ander verkeer tegen. De meeste mensen bezitten geen eigen vervoer. Af en toe kom je wel toeristenbussen of vrachtwagens tegen die je even lekker afsnijden.
In Potosi vonden we een hostel dat vroeger een klooster was; Compagna de Jesus. George pastte er makkelijk op de binnenplaats. 
Ook in deze stad was weer nauwelijks iets fatsoenlijks te eten. In de laatste hostels hadden we helaas geen keuken en ook deze keer konden we niets zelf maken. Het werd een viezige hamburger in een tentje waar taart ook gretig aftrek vond. Op onze kamer dronken we een flesje sigani (sterke drank) en kropen onder maar liefst 6 dekens (zo koud ja!). 

Aangezien we nog terug zouden komen in Potosi besloten we de volgende dag meteen richting Sucre te gaan. Wederom via een hele mooie bergachtige weg. In Sucre bleek onze hostel tip in verbouwing. Aan een shopeigenaresse vroeg of ik of ze iets in de buurt wist, met parking voor un moto muy grande. Even later trommelde ze een vrouw op die een paar huizen verderop woonde. Voor een prikkie kregen we bij haar een kamer en George kon op de binnenplaats staan.

We liepen door de mooie stad, in een park waren allerlei kinder festiviteiten. Op de markt dronken we heerlijke verse sapjes en kletsen wat met de verkoopster. S'avonds aten we bij een lief vrouwtje die een aftands eettentje in haar huis runt. Een stukje vlees, wat patat, rijst en een schijfje tomaat. Ja, patat is hier en trouwens in veel zuid Amerikaanse landen de groente.

Nog een dagje relaxen, wasje doen en naar de motor kijken. In een toeristentent een biertje gedronken, vooral omdat we wifi nodig hadden. Internet is tot nu toe nergens nog zo slecht geweest. In een grote supermarkt deden we wat gezonde inkopen om wat home cooking te doen.

S'ochtends stonden we al vroeg klaar om te vertrekken maar helaas stond er een auto voor de poort. Na 1,5 uur wachten bleek de auto gewoon van iemand in het huis waar wij verbleven! Gelukkig hoefden we die dag maar een klein stukje te rijden. Terug in Potosi, terug in de kou. Het is een leuk stadje, overdag was het lekker warm in de zon maar tegen de avond ijzig koud. Voor de tweede keer liepen we door deze stad. S'avonds was er een optocht van schoolkinderen. Afsluiting van de avondvierdaagse? Mensen stonden in de rij bij hamburgerkraampjes. Een hamburger met friet omgerekend voor een eurotje. Als ik Roemer mag geloven was het best lekker, ik geloofde het wel.

Ook de weg naar Uyuni was gewoon fenomenaal! We waren vroeg dus hadden wel even tijd voor een lunch ergens tussen de cactussen. Aangekomen op bestemming legden we snel onze spullen in onze kamer en reden meteen de resterende 30 km naar de Salar de Uyuni, de grootste zoutvlakte ter wereld gelegen op 3700 meter hoogte. 30 km off road met ''weg opbrekingen'' en mul zand. Dit was toch wel de ergste weg die we gehad hebben. Gelukkig was het omrijden en de off road weg ernaartoe meer dan de moeite waard. Het is net of je over sneeuw en ijs rijd, overal waar je kijkt zie je zout. Het perspectief verdwijnt. Net voor het donker waren we terug bij het hostel en gingen op zoek naar naar iets te eten. We vonden een plein (speciaal voor toeristen) met ongeveer 10 pizzarias naast elkaar. Dit fenomeen komt hier heel veel voor. Hoe gaat dit dan? Een iemand bedenk dat het een goed idee is om een pizzaria te beginnen en vervolgens proberen 9 anderen dezelfde truc? We besloten om tussen de locals ergens een kippie te eten en gauw in onze slaapzak en onder de dekens te kruipen om film te kijken. Dit was de koudste nacht sinds lange tijd! Dat het koud was geweest bleek wel toen de volgende ochtend de motor niet wilde starten. Een aardige Argentijn die met zijn Ford escort op reis is spoorde een jongen van bij het hostel aan om ons te helpen met geïmproviseerde startkabels. Er was gelukkig weinig nodig om George weer op gang te krijgen.

Vanuit Uyuni reden we weer dezelfde weg terug richting Potosi. Dit keer gingen we er graag voorbij op weg naar de warmte in het veel lager gelegen Camargo. Het laatste stuk ernaartoe reden we over een spiksplinter nieuwe weg langs diep rode bergen. In het schattige dorp vonden we een fijn hotel. De eigenaresse verkocht haar eigen wijnen, dat wilden we wel even testen dus we kochten een flesje. Op het dorpsplein was er een schoolproject tentoongesteld. Het ging over recycling, er waren allerlei kunstwerkjes te zien vooral gemaakt van petflessen waaronder een race auto en een motor. Roemer moest van de makers ervan erop gaan zitten voor een foto. We aten een prima menu tussen de dorpelingen. Terug naar het hotel zagen we jongen die hun ''kunstwerkjes'' op de grond flikkerden..goed project dus.

Bij vertrek stonden we nog even met de eigenaresse van het hotel te kletsen die ons zelfs gedag kuste. gelukkig vroeg ze niet of de wijn lekker was geweest want we hadden allebei een beetje last van onze cabeza. Onderweg stopten we in een dorp ter grootte van een straat. Het was een tijdje geleden dat ik me een alien voelde maar hier kwam het gevoel weer helemaal naar boven. Mensen staarden ons aan alsof ze nooit eerder een stel op een motor hadden gezien. Sommigen maakten een praatje of zwaaiden voorzichtig, de rest bleef vooral staren. Ik deed wat inkopen in een klein shopje en daarna zochten we een mooi plekje op om te lunchen. Tegen 3 uur waren we in Tarija. Een leuke stad dat bekend staat om haar wijnen, in de omgeving ervan zijn veel wijngaarden. We liepen door de stad op zoek naar een internetcafé of liever een café met internet. Toen we goed en wel waren neergestreken en onze bestelling hadden gedaan bleek wifi niet te functioneren. Gelukkig hadden die dag goed gelunched want ook hier weer was weer vooral junkfood.

De volgende dag deden we weer een poging om te internetten. In het internetcafé bleek de verbinding al snel weg, de rest van de straat had er ook last van. Dat is net zoiets als een tankstation zonder benzine. We vonden een lunchtentje met een onbekend dagmenu. Dit waren we wel gewend van Peru dus we lieten ons verrassen. Het meisje gaf ons de keuze uit twee dingen die we niet kenden. Ik wees het bord van de vrouw naast me aan. Wil je penza? Ja doe die maar. Toen ik mijn tanden zette in het onbeduidende stukje vlees viel het kwartje ineens. Penza betekende pens! Weg was onze eetlust..gelukkig was de soep wel oké. De rest van de dag hebben we vooral gepland en gerelaxt, alles was sowieso s'middags weer dicht. 

We reden een hele mooie jungle-achtige slingerroute op weg naar de grensplaats genaamd Bermejo. We hadden tijd genoeg dus besloten om een heerlijk visje te eten op aanraden van de hoteleigenaresse in Camergo. De exit stempel voor Bolivia was snel gezet, het was sowieso een hele rustige grensovergang. De stempel in ons paspoort voor Argentinië was snel gezet. Daarna moesten we George nog even importeren..hoe dit verder afliep lees je verder in onze volgende post..    

Even over de brug en 'Welkom in Bolivia'.


Glaasje op? Laat je rijden!


100% alpaca wol, handgemaakt

Zo kun jij er ook uitzien!

Boliviaans Kakelbond

La Paz is zonder twijfel de steilste stad tot nu toe.

"Zucht, de klad zit er een beetje in deze winter..."

Overal prachtige kleurige mureals

"Hoor ik daar nou een lama schijten?

Lama lijkjes voor goed geluk.


La Paz.

Kinderachtig eenvoudig en vertrouwd een belletje plegen op straat doen ze hier zo.


Pitstop op weg naar Oruro. Kaakjes komen altijd van pas.

Back to the '70's





Lekker! Gedroogd lamavlees

De mijnstad Potosi heeft een aardig middelpunt. 

Rustige en schone (!) stad Sucre.



Even een vitamine shotje!

Arme meisjes kijken met open mond naar de re-runs van de plaatselijke GTST.


De lekkerste fruitshakes van Sucre haal je bij haar.


En dat smaakt zo...

"Doe mij maar een slagroomtaart," de Bolivianen zijn er weg van.


Wachten tot mama klaar is met werken...



Sommige van deze Charango's worden gemaakt van 'armadillo' inclusief haar.


Populair spelletje hier, dat tafelvoetbal.


''Heb je het al geheurd? Juan de Lospesos vond een klomp goud van wel 200 gram!" 


De patat met stukjes worst laten ze zich hier goed smaken.

Kijk uit voor rondhuppelende bollentjes wol.


Uitzicht op Uyuni - oorspronkelijk een stadje van zoutverwerkers.







Roemer op een motor van gerecycled plastic.

Tsja, Che.



Deze zebrapaarden helpen je oversteken door vermakelijk te dansen voor de auto's als zij moeten stoppen. Er is nog geen zebra overreden.